සටහන – පුලී
ජූනි 04, LNW (කොළඹ): අඟුරුවාතොට, බටගොඩ ප්‍රදේශයට උදෑසන හිරු උදාවනවත් සමඟම සෙනෙහසේ කැඳැල්ලට නම් මහත් ඛේදවාචකයක් විය.
වසර ගණනාවක් තිස්සේ, එය වැඩිහිටියන්ගේ රැකවරණ නිවාසයකට වඩා වැඩි යමක් විය. එය ජීවිතයේ දීර්ඝතම මාර්ගවල ගමන් කළ ආත්මයන්ට රැකවරණයක් විය. එහි බිත්ති පිටුපස ජීවත් වූයේ වරක් නිදි නැති රාත්‍රීන් ගත කළ මව්වරුන්, අන් අය සඳහා අනාගතය ගොඩනඟමින් තම තරුණ කාලය ගත කළ පියවරුන් සහ අත්දැකීම්, පරිත්‍යාගය සහ ප්‍රේමයේ සුන්දරත්වය රැඟත් පිහිටක් පතන වැඩිහිටියන් ය.
ඉන්පසුව, එලැඹුණු සුළු මොහොතකින්, ගිනිදැල් ඔවුන්ගේ ලෝකයේ නිහඬ රිද්මයට බාධා කරන්නට විය.
සෙනෙහසේ කැඳැල්ල හරහා හමා ගිය ගින්න ගොඩනැගිල්ලකට පමණක් හානි කළේ නැත. එය මුළු ප්‍රජාවක්ම කම්පා කර රට පුරා හදවත් කම්පා කරමින් උඩු දුවන්නට විය. ගම පුරා සයිරන් හඬ නැඟුණු අතර දුසිම් ගනනක් වැඩිහිටි පදිංචිකරුවන් ජීවිතයේ සාමය පමණක් ලැබිය යුතු අවධියක මහා ජීවිත බියකට මුහුණ දුන්හ.
මෙම වැඩිහිටි නිවස්නයේ හුරුපුරුදු මුහුණු අතර දයාසිලි, අමාලි සහ සුනීතා වැනි නම්ගම් ඔබට ටික්ටොක් හරහා හුරුපුරුදු ව තිබෙන්නට ඇත. අවට පදිංචිකරුවන්ට පමණක් නොව, එම නිවස්නය නැරඹීමට පැමිණි සැමට පවා දන්නා නම් අතර ඒවා විය. ඒ සෑම එකක්ම ජීවිත කාලය පුරාම මතකයන් නියෝජනය කළ අතර ඒවා කිසිදා ගින්නකින් මකා දැමිය නොහැකි විය. පෙළක් අය ගින්නෙන් බේරුණමුත් අනෙක් අයවලුන්ගේ දිවි ගමනෙහි අවසානය එහිම සනිටුහන් විය.
දයාසීලීගේ මෘදු සිනහව සාමාන්‍ය සන්ධ්‍යාවක් දීප්තිමත් කළ හැකි තරම් බලවත් වීය. අමාලිගේ පැමිණීම ඇය වටා සිටි අයට උණුසුම ගෙන ආවාය. සුනීතාගේ කටහඬ බොහෝ විට වෙනස් යුගයක මතකයන් රැගෙන ගිය අතර, අනෙක් අයට ගෙවී ගිය දින සිහිපත් කළාය. එක්ව, ඔවුන් සෙනෙහසේ කැඳැල්ලෙහි හෘද ස්පන්දනයේ කොටසක් විය.
ඊට පස්සේ මේ පිටුපස හිටි ලොකු අයියා ගැන කිව යුතුය.
පිටස්තර අයට ඔහු හිමිකරු හෝ භාරකරු වන්නට ඇත. නමුත් ඒ බිත්ති ඇතුළත ඔහු ඊට වඩා බොහෝ දේ විය. ඔහු උදෑසන ආහාර වේලෙහි හුරුපුරුදු මුහුණ, දුෂ්කර අවස්ථාවන්හිදී සැනසිලිදායක හඬ, සෑම නිවැසියෙකුගේම පුරුදු, කරදරකාරී සහ ප්‍රියතම කතා දන්නා පුද්ගලයා විය. වෙන කිසිවෙකු නොමැති බොහෝ දෙනෙකුට ඔහු පවුලක් බවට පත්විය.
සෙනෙහසේ කැඳැල්ල තුළ ඇති සෑම කාමරයක්ම ජීවිත කාලය පුරාම පැවතුනි.
ලාච්චුවලට දැමූ ඡායාරූප,
කාලයත් සමඟ මැකී ගිය අකුරු,
පරණ පිටු සහිත යාඥා පොත්,
දරුවන්, මුණුබුරන්, විවාහ මංගල්‍යයන්, ජයග්‍රහණ සහ හද කම්පා කරවන සිදුවීම් පිළිබඳ මතකයන්,
ඔවුන් පසුකර දිව යන සමාජයට බොහෝ විට නොපෙනී ගිය මුළු ලෝකයක්ම ඔවුන් තුළට ගෙන ගියහ.
සමහරවිට මේ ඛේදවාචකය මෙතරම් ගැඹුරින් රිදවන්නේ ඒ නිසා විය හැකිය.
මොකද අපි වැඩිහිටියෙක් දිහා බලනකොට අපිට පේන්නේ මහලු කෙනෙක් විතරක් නොව දශක ගණනාවක ධෛර්යය, නිහඬව කරපු කැපකිරීම්, අද අපි ජීවත් වෙන සමාජය හැඩගස්වන්න උදව් වුණු ජීවිත අපිට ඔවුන්ගේ ඇස් වලින් අපිට පෙනෙන්නට ඇත.
සෙනෙහසේ කැඳැල්ලෙහි ඇති වූ ගින්න අපගේ වැඩිහිටියන් සංඛ්‍යාලේඛන නොවන බවට වේදනාකාරී මතක් කිරීමක් බවට පත්ව ඇත.
විමර්ශකයින් පිළිතුරු සොයන විට සහ ප්‍රජාව ශෝක වන විට, එක් සත්‍යයක් ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි ලෙස පවතී: සෙනෙහසේ කැඳැල්ලෙහි ජනතාවට ආරක්ෂාව, ගෞරවය සහ රැකවරණය දිගටම පැවතිය යුතුය.
අද රෑ, බටගොඩ නැවතත් අන්ධකාරය පැතිරෙද්දී, බොහෝ ඇඳන් හිස්ව තිබේ. සංවාදයෙන් දෝංකාර දුන් ශාලා නිහඬ වී ඇත. එහෙත් මතකයන් තවමත් පවතී.
නිවස්නයට පැමිණි සෑම පුද්ගලයෙකු තුළම ඔවුන් රැඳී සිටී.
ඔවුන් රැකබලා ගන්නන්ගේ හදවත් තුළ ඔවුන් රැඳී සිටී.
ඔවුන්ගේ පවුල්වල කඳුළු වල රැඳී සිටී.
ලෝකයට බොහෝ දේ ලබා දුන් අයට සැනසීම ලබා දීම සඳහා ඉදිකරන ලද ස්ථානයක ආත්මය තුළ ඔවුන් රැඳී සිටී.
සෙනෙහසේ කැඳැල්ල යනු හුදෙක් ගොඩනැගිල්ලක් නොවේ.
එය ජීවිත එකතුවක් විය.
මතකයන්ගේ නවාතැනක් විය.
රුධිරයෙන් නොව අනුකම්පාවෙන් බැඳී ඇති පවුලක් විය.
ගිනිදැල් එහි බිත්තිවලට හානි කර තිබුණත්, ඒ ආදරණීය නිවසේ සෑම අස්සක් මුල්ලක් නෑරම පුරවා තිබූ කතන්දර, සිනහව, මිත්‍රත්වයන් සහ ආදරය කිසිදා මකා දැමිය නොහැක.
සමහරුන්ට, සෙනෙහසේ කැඳැල්ල ඔවුන්ගේ අවසාන ආමන්ත්‍රණය විය.
අප සැමට, එය අපට පෙර සිටි අයව අගය කිරීමට, ආරක්ෂා කිරීමට සහ ගෞරව කිරීමට මතක් කිරීමක් විය යුතුය. ඉඳින් දැනට නවතිමු. මෙවන් අකල් මරණ කිසිඳු දාක නොම වේවායි ඒකායන ප්‍රාර්ථනාවත් සමඟින්!
