රෂිකා හෙන්නායක ජුනි 08, කොළඹ LNW :
ශ්‍රී ලංකාව පසුගිය දශක කිහිපය පුරා දරිද්‍රතාවය අවම කරගැනීමේ කැපී පෙනෙන ප්‍රගතියක් අත්පත් කරගෙන ඇති බව පෙනෙන්නට තිබේ. 1990/91 වසරේ 26.1%ක්ව පැවති ජාතික දරිද්‍රතාවය 2006/07 වන විට 15.2% දක්වා පහත වැටීම සංඛ්‍යාලේඛනමය වශයෙන් ජයග්‍රහණයකි. එහෙත්, ජනලේඛන හා සංඛ්‍යාලේඛන දෙපාර්තමේන්තුවේ දත්ත පත්‍රිකාවල සැඟවුණු කටුක යථාර්ථයක් ඇත. ඒ අනුව මිලියන 2.8ක ජනතාවක් තවමත් ජාතික දරිද්‍රතා රේඛාවෙන් පහළ අන්ත අසරණ භාවයේ ජීවත් වෙති.
වතු අංශයේ සැඟවුණු අර්බුදය
රටේ සමස්ත දරිද්‍රතාවය අඩු වුවද, අපේ අපනයන ආර්ථිකයේ කොඳු නාරටිය බඳු වතුකරයේ ජනතාව මුහුණ දෙන අර්බුදය අතිශය කම්පිත සහගතය. ජාතික සාමාන්‍යය මෙන් දෙගුණයකටත් වඩා වැඩි දරිද්‍රතාවයකින් වතුකරය බැටකමින් සිටී.
“වතු අංශයේ දරිද්‍රතා ප්‍රතිශතය 32%ක් ලෙස වාර්තා වන අතර, එය ශ්‍රී ලංකාවේ අනෙකුත් කිසිදු අංශයක දක්නට නොලැබෙන තරම් ඉහළ අගයකි.”
මෙමගින් හෙළි වන්නේ ජාතික සංවර්ධන ප්‍රතිලාභ වතුකරයේ දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙන ජනතාව වෙත ගලා නොයන, අවහිර වූ ආර්ථික නාලිකාවක ස්වරූපයයි.
නාගරික පරස්පරය සහ පරිභෝජන අසමානතාවය
නමුත් මෙම අර්බුදය වතුකරයට පමණක් සීමා වූවක් නොවේ. නාගරික අංශයේ දරිද්‍රතාවය 6.7%ක් වැනි අවම අගයක පැවතියද, එහි සැඟවී ඇත්තේ බරපතල “නාගරික පරස්පරයකි”. නගරයේ පවතින අහස උසට නැඟුණු ජීවන වියදම, ඉහළ නිවාස කුලිය සහ ප්‍රවාහන වියදම් හමුවේ නාගරික දුප්පතාට තම පෝෂණය කැප කිරීමට සිදු වී ඇත.
මෙහි වඩාත් භයානක තත්ත්වය වන්නේ පවතින පරිභෝජන අසමානතාවයයි. දත්තවලට අනුව, රටේ ඉහළම ධනවත් 20%ක පිරිස සමස්ත පරිභෝජනයෙන් 50%කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් භුක්ති විඳින අතර, පහළම 20%ක දුප්පත් ජනතාවට හිමි වන්නේ 7.1%ක් වැනි සොච්චම් කොටසකි. මෙම දැවැන්ත පරතරය නිසාම, නාගරික ජනතාවගේ දෛනික කැලරි පරිභෝජනය ග්‍රාමීය සහ වතු අංශවලටත් වඩා පහළ මට්ටමක පැවතීම දෛවෝපගත කරුණකි.
දරිද්‍රතාවය තුරන් කිරීම යනු කළ නොහැකි සිහිනයක් නොවන බව “දරිද්‍රතා පරතර දර්ශකය” (Poverty Gap Index) දෙස බැලීමේදී පැහැදිලි වේ. 2006/07 මිල ගණන් අනුව, දරිද්‍රතාවයෙන් පෙළෙන සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුට එම රේඛාවෙන් ඔබ්බට යාමට මසකට අමතරව අවශ්‍ය වූයේ රුපියල් 448ක් වැනි සුළු මුදලකි.
මුළු රටේම දුප්පත් නිවාස දරිද්‍රතාවයෙන් මුදා ගැනීමට මසකට අවශ්‍ය වූ රුපියල් මිලියන 1,257ක මුළු මුදල ජාතික මට්ටමෙන් සලකා බැලීමේදී එතරම් විශාල බරක් නොවේ. එහෙත්, මෙම රුපියල් 448ක සොච්චම් හිඩැස පවා පිරවීමට දශක ගණනාවක් ගත වීමෙන් පෙනී යන්නේ දරිද්‍රතාවයෙන් මිදීමේ නිමවුම් රේඛාව අපට ඉතා සමීපව පෙනුණද, ව්‍යුහාත්මක බාධක නිසා එය මිලියන ගණනාවකට තවමත් හසු නොවන මායාවක් වී ඇති බවයි.
ශ්‍රී ලංකාවේ දරිද්‍රතාවය තීරණය කරන ප්‍රධාන සාධකය වන්නේ ඔබ උපන් ප්‍රදේශයයි. බස්නාහිර පළාතේ දරිද්‍රතාවය 8.2%ක් වන විට, ඌව පළාතේ එය 27%ක් දක්වා ඉහළ යයි. මධ්‍යම පළාතේ ද දරිද්‍රතාවය 22.3%ක ඉහළ අගයක් ගනී.
දිස්ත්‍රික් මට්ටමින් බලන කල යථාර්ථය තවත් කටුකය:
- මොනරාගල සහ නුවරඑළිය: මෙම දිස්ත්‍රික්කවල සෑම පුද්ගලයන් තිදෙනෙකුගෙන් එක් අයෙකුම දුප්පතෙකි. එය ජාතික සාමාන්‍යය මෙන් දෙගුණයකටත් වඩා වැඩි කම්පිත තත්ත්වයකි.
- බස්නාහිර පළාත: ප්‍රතිශතය අඩු වුවද, අධික ජනගහනය හේතුවෙන් ජාතික දුප්පත් ජනගහනයෙන් විශාල පිරිසක් තවමත් මෙහි ජීවත් වෙති.
මෙම දත්ත පෙන්වා දෙන්නේ සංවර්ධනය යනු කොළඹට හෝ ඇතැම් මධ්‍යස්ථානවලට පමණක් සීමා වූ හුදෙකලා ක්‍රියාවලියක් බවයි.
සත්‍යය 5: පෝෂණ ඌනතාවය – බඩගින්නේ සිටින මිලියන ගණනක්
ආර්ථික වර්ධනය පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛන කෙසේ වෙතත්, රටේ ජනතාවගෙන් අඩකට වඩා වැඩි පිරිසක් (50%+) දෛනිකව අවශ්‍ය වන අවම කැලරි ප්‍රමාණය වන 2,030 kcal ලබා ගැනීමට අපොහොසත් වෙති. රටේ සාමාන්‍ය දෛනික කැලරි පරිභෝජනය 2,118 kcal ලෙස සටහන් වුවද, ඉහළ පරිභෝජන අසමානතාවය හේතුවෙන් එම අගය ජනගහනයෙන් අඩකට වඩා වැඩි පිරිසකට හුදෙක් සිහිනයක් පමණි. මෙය ආර්ථික වර්ධනය සහ ජනතාවගේ මූලික ජීව විද්‍යාත්මක අවශ්‍යතා අතර පවතින බරපතල නොගැලපීම මැනවින් විදහා දක්වන්නකි.
ශ්‍රී ලංකාවේ දරිද්‍රතාවය අඩුවෙමින් පැවතියද, එම ප්‍රගතිය රට පුරා ඒකාකාරී ලෙස බෙදී ගොස් නොමැත. මධ්‍යම සහ ඌව පළාත්වල පවතින නිදන්ගත දරිද්‍රතාවයේ සාක්කු (Pockets of chronic poverty) තුරන් කිරීමට නම්, පොදු ජාතික ප්‍රතිපත්තිවලින් ඔබ්බට ගිය ඉතා සූක්ෂම ඉලක්කගත සංවර්ධන මැදිහත්වීම් (Targeted interventions) අත්‍යවශ්‍ය වේ.
