සටහන – පුලී
ජූනි 25, LNW (කොළඹ): අද දිනය ලෝකයට සාමාන්‍ය දිනයක් නොවීය – එය පෘථිවියම තමන්ගේ වේදනාව හුස්මක් ලෙස පිටකරන දිනයක් විය.
වෙනිසියුලා අහස යට, මිනිත්තු කිහිපයක අඳුරු නිහඬතාවක් එකවර කඩා වැටුණි. රික්ටර් මාපාංක 7.2 සහ 7.5 ලෙස වාර්තා වූ භූමිකම්පා දෙකක්, නගරයන්ගේ ගල් සහ වීදුරු පවා අඬනවාක් මෙන් බිඳ වැටෙන්නට විය. කරකාස් නගරය දුම්, දූවිලි සහ බියෙන් වැසී ගිය අතර, මිනිසුන්ගේ කෑගැසීම් ගොඩනැගිලි අතර හිරවූ නිහඬතාවට මුසු විය.
දහස් ගණනක් ජීවිතයන් තවමත් අඳුරු කොන්වල සිරවී සිටින බවට බිය පවතී. රෝහල් තුළ දිගින් දිගටම ඇදෙන ඇම්බියුලන්ස් ශබ්දය, “තවත් තත්පරයක්වත් නොනැවතී පෘථිවිය සෙලවෙනවාද?” යන ප්‍රශ්නයක් මිනිසුන්ගේ හදවතට තබයි.
එම වේදනාවෙන් සැතපුම් දහස් ගණනක් ඈත, ජපානයේ උතුරු මුහුදු තීරයද තවත් කම්පනයකට ලක් විය. උදෑසන කාර්යබහුලත්වය මැදම, භූමිය හදිසියේ හුස්මක් ගත්තාක් මෙන් සෙලවුණි. ටෝකියෝව දක්වාම දැනුණු එම කම්පනය, ජපානයට අලුත් දෙයක් නොවුණද – බිය නම් කිසිදා පැරණි නොවේ.
උතුරු කැලිෆෝනියාවේද සුළු භූමිකම්පාවක් වාර්තා විය. හානිය අවම වුවද, ජනතාවගේ හදවත් තුළ එකම සෙවණැල්ලක් දිගහැරී ඇත: “ඊළඟ කම්පනය කවදාද?”
ඒ අතරතුර, යුරෝපය සහ එක්සත් රාජධානිය භූමිකම්පාවකින් නොව, තාපයේ නිහඬ ආක්‍රමණයකින් පීඩා විඳී. උෂ්ණත්වය ඉහළ යමින් නගරවල ගල් බිත්ති පවා උණුසුමෙන් වෙහෙසට පත්වනවාක් මෙන් දැනේ. මෙය දෘශ්‍ය විනාශයක් නොවූවත්, මිනිස් ශරීරයන් මත සෙමින් ගලා යන නිහඬ අර්බුදයකි.
මේ සියල්ලෙන්ම පෘථිවියම එකම මොහොතක තම අස්ථිරතාවය පෙන්වූ දර්ශනයක් විය – නිහඬව සිටින බවට පෙනුන ලෝකයක්, ඇතුළතින් කම්පනයෙන් පිරී ඇති බව අපට මතක් කළ දින වකවානුවක් ද විය.
