ඔක්තෝබර් 23, කොළඹ LNW :
NSBM හි උපකුලපති මහාචාර්ය ඊ. ඒ. වීරසිංහ මහතා The Morning Money සඟරාව සමඟ පැවැත්වූ සාකච්ඡාවකදී ඔහු පෙන්වා දී ඇත්තේ NSBM හි 10 වන සංවත්සරය සමරන මේ මොහොතේ ඔහු ආ ගමන් මග පිළිබඳ සැබෑ සත්‍ය මතකාවර්ජනයකි.
NSBM හි 10 වන සංවත්සරය සමරන මේ මොහොතේ, විශ්වවිද්‍යාලයේ පළමු දශකය දෙස ආපසු බලන විට, ආරම්භයේදී අපේක්ෂා කළ ආයතනයට වඩා වඩාත්ම සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් වී ඇත්තේ කුමක්දැයි ඔබ විශ්වාස කරන්නේද?
‘ මා ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ ආචාර්යවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළ අතර, 2011 දී NIBM හි අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා බවට පත් වූවෙමි. ඒ වන විට NSBM කුඩා සැලසුම් සහිතව නිවසක හෝ කුලියට ගත් ස්ථානයක ක්‍රියාත්මක විය. සාපේක්ෂව කෙටි කාලයක් තුළ, අපි NSBM ශ්‍රී ලාංකික සිසුන් 30,000 කට සේවය කරන සුප්‍රකට විශ්වවිද්‍යාලයක් බවට පත් කළෙමු. 2016-2022 වන විට විශාල සිසුන් සංඛ්‍යාවක් උපාධි හැදෑරීම සඳහා NSBM වෙත එකතු විය. කෙසේ වෙතත්, අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයේ අයෙකු ලෙස, සිසුන් උදේට මණ්ඩපයට පැමිණ පන්තිවලින් පසු ආපසු ගෙදර යාම සහ වසර දෙකකට හෝ තුනකට පසු උපාධියක් ලබා ගැනීම පමණක් සැබෑ උපාධිධාරියෙකු බිහි කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවන බව මම තේරුම් ගතිමි.
දේශීය හා විදේශීය විශ්වවිද්‍යාල පිළිබඳ මට අත්දැකීම් තිබූ අතර, අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයේ අයෙකු වීම සඳහා සිසුවෙකු විශ්වවිද්‍යාලය තුළ ගත කරන වසර තුන හෝ හතරෙන් ඔබ්බට ගිය සමස්ත ව්‍යාප්තියක් අවශ්‍ය විය. විශ්වවිද්‍යාලයක් මඟින් වඩාත් පුළුල් පරාසයක අත්දැකීම් ලබා දිය යුතුය. මගේ දර්ශනය වූයේ එයයි: පූර්ණ පරිමාණයේ විශ්වවිද්‍යාලයක් ගොඩනැගීම, සහ NSBM යනු එම පියවරේ ප්‍රතිඵලයයි. "රටට දායක විය හැකි අවදානම් ගැනීමට සහ පියවර ගැනීමට ඉදිරිපත් වන ලෙස මම තවත් අධ්‍යයන ක්ෂේත්‍රයේ අයට දිරිගන්වමි" විශාල සිසුන් සංඛ්‍යාවක් උසස් පෙළට පෙනී සිට උසස් පෙළ සමත් වූවත්, රාජ්‍ය විශ්වවිද්‍යාලවලට ඇතුළත් වීමට අවස්ථාව ලැබුණේ ඉතා කුඩා ප්‍රතිශතයකට පමණි.
බොහෝ දෙමාපියන්ට උසස් අධ්‍යාපනය හැදෑරීමට අවස්ථාව අහිමි විය. මහජනතාවට හෝ භාණ්ඩාගාරයට බරක් නොවී මට විසඳීමට අවශ්‍ය වූ ගැටලුව එයයි. මෙම වැඩපිළිවෙල 2012–13 කාලයේ ආරම්භ වූ අතර, අපි දින 1,000 ක් ඇතුළත මෙම විශ්වවිද්‍යාලය නිම කළෙමු. NSBM 2016 ඔක්තෝබර් 26 වන දින විවෘත කරන ලද අතර, ඒ අනුව 2026 ඔක්තෝබර් මාසයට මෙයට වසර 10 ක් පිරේ. අප අත්කර ගෙන ඇති දේ දෙස ආපසු බලන විට, මම ඉතා තෘප්තිමත් වෙමි. අද වන විට, මෙම කාලය තුළ සිසුන් 45,000 කට වැඩි පිරිසක් විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් වී ඇති අතර, 22,000 කට වැඩි පිරිසක් උපාධිය ලබා දැනට දේශීයව සහ විදේශයන්හි රැකියාවල නිරත වෙති. අද වන විට සිසුන් 13,000 කට වැඩි පිරිසක් විශ්වවිද්‍යාල පරිශ්‍රයේ අධ්‍යාපනය ලබති.
උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ලබා දීමට අමතරව, අපි ජාතික හා දේශීය ආර්ථිකයට ද දායක වී ඇත්තෙමු. අප මෙහි පැමිණෙන විට, මෙම ප්‍රදේශයේ ඉඩම් පර්චසයක් රුපියල් 140,000 ක් පමණ වූ අතර, පදිංචිය සඳහා නියම වටිනාකමක් හෝ ජනගහනයක් නොතිබුණි. දැන් එය රුපියල් මිලියන 1.1 කට වඩා වැඩිය. හෝමාගම අවට ජනතාව දැන් නවාතැන්, ප්‍රවාහන සහ වෙනත් සේවාවන් හරහා මසකට මිලියන ගණනින් උපයති. මෑතකදී කරන ලද අධ්‍යයනයකට අනුව, අපි වාර්ෂිකව විදේශ විනිමය ලෙස රුපියල් මිලියන 150 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ඉතිරි කරමු. නැතහොත් උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා තම දරුවන් විදේශයන් වෙත යවන දෙමාපියන් රැසක් සිටිති. මගේ එක් අරමුණක් වූයේ මෙම සිසුන්ගෙන් අවම වශයෙන් 80%-90% ක්වත් ශ්‍රී ලංකාවේ රැඳී සිටීමයි. මෑතකදී කරන ලද සමීක්ෂණයකට අනුව, NSBM නොතිබුණි නම් අපගේ සිසුන්ගෙන් 50% කට වඩා වැඩි පිරිසක් උසස් අධ්‍යාපනය සඳහා විදේශගත වීමට ඉඩ තිබුණි. අපි අක්කර 26 කින් ආරම්භ කර පසුව අදියර කිහිපයක් ඔස්සේ ව්‍යාප්ත කළෙමු.
අපගේ 10 වන වසරට පැමිණීමට පෙර, විශ්වවිද්‍යාලය අක්කර 82 දක්වා වර්ධනය විය. අපි අධ්‍යක්ෂවරුන් දෙදෙනෙකුගෙන් පමණක් ආරම්භ කළ අතර අද වන විට පස්දෙනෙක් සිටිති. තවත් වැදගත් කරුණක් නම්, මෙම ව්‍යාපෘතිය ගොඩනැගීම සඳහා මම භාණ්ඩාගාරයෙන් හෝ රජයේ අරමුදල්වලින් මුදල් ලබා නොගැනීමයි. එය සම්පූර්ණයෙන්ම ලංකා බැංකුවෙන් ලබාගත් වාණිජ ණය මුදලක් මගින් මුදල් යොදවා ඇත. මුලදී, පොලී අනුපාත 8%-12% අතර වූ නමුත්, කොවිඩ්-19 සහ ආර්ථික අර්බුදය පැවති සමයේදී ඒවා 28% කට වඩා වැඩි විය.
එම අභියෝගාත්මක කාල පරිච්ඡේදවලදී, අපගේ ණය දෙන්නන් සහ පරිශීලකයින් යන දෙපිරිසම බර දරා ගත්හ. නමුත් බොහෝ පවුල්වලට තම දරුවන් විදේශගත කිරීමට විකල්පයක් තිබූ අතර, එම කාලය තුළ බොහෝ සිසුන් අධ්‍යාපනය අතහැර දැමූහ. 2022 න් පසු ආර්ථික අර්බුදය නිසා බොහෝ පවුල්වලට විදේශයන්හි සිටින තම දරුවන්ට මුදල් යැවීමට නොහැකි විය. එම සිසුන් අත්හැර නොදමා භාර ගැනීමට අපි විකල්ප ලබා දුන් අතර, බොහෝ දෙනෙක් NSBM තෝරා ගත්හ. සංක්ෂිප්තව ගත් කල, NSBM පිහිටුවීමේ අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගෙන ඇත. අපි දේශීය සිසුන් සඳහා උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ලබා දී ඇත්තෙමු, විදේශ විනිමය ඉතිරි කර ගැනීමට උපකාර කර ඇත්තෙමු, සහ අවට ප්‍රදේශයේ සහ රටේ ආර්ථිකයට දායක වී ඇත්තෙමු. පසුගිය වසර 10 තුළ විශ්වවිද්‍යාලයේ කාර්ය සාධනය පිළිබඳව මම ඉතා සතුටු වෙමි. “විශ්වවිද්‍යාල ආරම්භක වසරවලදී වේගයෙන් ව්‍යාප්ත විය හැකි නමුත්, තිරසාර අධ්‍යයන කීර්තියක් ගොඩනැගීම වඩාත් අපහසු වේ.
NSBM එහි දෙවන දශකයට පා තබන විට, එහි ප්‍රමාණය වැඩි කිරීමට වඩා එය වැදගත් වන්නේ ඇයි?
” විශාලතම අභියෝගය එයයි. අපට යටිතල පහසුකම් සහ භෞතික පහසුකම් ගොඩනැගිය හැකි නමුත්, කෙටි කාලයක් තුළ හොඳ අධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩලයක් බිහි කිරීම ඉතා අපහසුය. ජයවර්ධනපුර සහ විදේශීය විශ්වවිද්‍යාලවල මගේ අත්දැකීම්වලින් මම මෙය තේරුම් ගනිමි. ප්‍රථම පන්තියේ උපාධිධාරීන් ඇතුළුව ප්‍රමුඛ පෙළේ ආචාර්යවරුන් අපගේ අධ්‍යයන අංශයට එකතු කරගත් අතර, ආචාර්යවරුන්ට දියුණු විය හැකි පරිසරයක් නිර්මාණය කිරීමට කටයුතු කළෙමු. පර්යේෂණ සම්බන්ධයෙන්, අපි විදේශීය ආයතන සමඟ සබඳතා ගොඩනඟා ගෙන ඇති අතර, එලෙසම, යෞවන අධ්‍යයන කාර්ය මණ්ඩලයට විදේශයන්හි අධ්‍යාපනය ලැබීමට අවස්ථා ලබා දෙන්නෙමු.
NSBM එහි 20 වන සංවත්සරයට ළඟා වන විට, එහි පළමු දශකය තුළ තවමත් ඉටු කර නොමැති දෙවන දශකය තුළ එය සාක්ෂාත් කරගනු දැකීමට ඔබ කැමති කුමක්ද? අප මෙම මණ්ඩපය ගොඩනඟන විට, අපි දැනුම නිෂ්පාදනය කරන සහ ජනතාවට අධ්‍යාපනය ලබා දෙන ආයතනයක් ගොඩනැගුවෙමු.
සෑම රටකටම වසර 100 ක් හෝ 200 ක් පවතින අධ්‍යාපන ආයතන අවශ්‍ය වේ. NSBM යනු ශ්‍රී ලංකාවේ කොන්දේසි අනුව තවමත් ඉතා තරුණ විශ්වවිද්‍යාලයකි, නමුත් එය තවත් වසර 100 ක් පවතිනු දැකීමට මට අවශ්‍යය. තවමත් උපත ලබා නොමැති අය ඇතුළුව දහස් ගණනක් සිසුන්ට එය තවදුරටත් අධ්‍යාපනය ලබා දෙනු ඇත. එය ස්ථාපිත කළ අප නොමැති වූ විට පවා විශ්වවිද්‍යාලය ඉදිරියට යනු ඇත. මගේ තක්සේරුවට අනුව, අපගේ දර්ශනය සඳහා වසර 100 ක් ප්‍රමාණවත් වේ.
මෙයින් පසුව, මම ඉතා සතුටු වෙමි, මන්ද මම ජාතිය වෙනුවෙන් යමක් කර ඇති බව මම විශ්වාස කරමි. මෙම රටේ නායකයින්, කැබිනට් අමාත්‍යවරුන් සහ දේශපාලනඥයන් මෙම කාලය තුළ අප ලබා ඇති ජයග්‍රහණ සහ අප ඒවා සාක්ෂාත් කරගත් ආකාරය පිළිබඳව අධ්‍යයනය කළ යුතුය. මට මෙහි සියලු විස්තර පැහැදිලි කිරීමට අවශ්‍ය නැත, නමුත් ඔවුන් පැමිණ විශ්වවිද්‍යාලය සහ එහි ආර්ථික බලපෑම නැරඹිය යුතුය. අප වෙත පැමිණෙන විදේශීය මහාචාර්යවරුන් අප ගොඩනඟා ඇති දේ දැක පුදුමයට පත් වෙති. සැබවින්ම, මම හිතන්නේ අපේ රටේ බොහෝ නායකයින් NSBM යනු කුමක්ද සහ මෙහි සාක්ෂාත් කර ඇත්තේ කුමක්දැයි තවමත් සැබවින්ම දන්නේ නැත.
මම රට ගැනත්, තවත් වසර 10 කින් එය තිබිය හැකි තැන ගැනත් සිතන විට, එය කෙබඳු වේදැයි මට සිතාගත නොහැකි අතර, මම එය යහපත් ආකාරයෙන් පවසමි. ජාතියක් ලෙස අප මෙහි ගොඩනඟා ඇත්තේ අසාමාන්‍ය දෙයකි. “අපි දේශීය සිසුන් සඳහා වැඩි උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථා ලබා දී ඇත්තෙමු, විදේශ විනිමය ඉතිරි කර ගැනීමට උපකාර කර ඇත්තෙමු, සහ අවට ප්‍රදේශයේ සහ රටේ ආර්ථිකයට දායක වී ඇත්තෙමු” ඉතා මෑතකදී, ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයක හිටපු උපකුලපතිවරුන් දෙදෙනෙකු අප හා එක් විය. ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයේ හිටපු උපකුලපති මහාචාර්ය සම්පත් අමරතුංග මහතා මෙන්ම හිටපු උපකුලපති මහාචාර්ය සුදන්ත ලියනගේ මහතා ද අප සමඟ සිටිති. ඔවුන් ජ්‍යෙෂ්ඨ අධ්‍යයන අංශ සහ පර්යේෂණ කටයුතු සමඟ සම්බන්ධ වී සිටිති.
පළමු වසර 10 තුළ අපගේ සන්නාමය, පහසුකම් සහ වෙනත් සාධක සිසුන් ආකර්ෂණය කර ගත්තේය. නමුත් ඉදිරියට යන විට එය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. අපි ගුණාත්මක උපාධිධාරීන් බිහි කළ යුතුයි. උපාධි පිරිනමන ආයතන බොහොමයක් ඇති උසස් අධ්‍යාපනයේ සැලකිය යුතු තරඟකාරීත්වයක් පවතී. එබැවින් අපි ඊළඟ දශකය අධ්‍යයන ගුණාත්මකභාවය සහ ශ්‍රේණිගත කිරීම් වටා සැලසුම් කර ඇත්තෙමු. අපගේ 20 වන සංවත්සරයට ළඟා වන විට ගුණාත්මක භාවය සහ ශ්‍රේණිගත කිරීම් අතින් ශ්‍රී ලංකාවේ අංක එකේ විශ්වවිද්‍යාලය බවට පත්වීම අපගේ අරමුණ වන අතර, එම අරමුණ වෙනුවෙන් අපි සැලසුම් කර ඇත්තෙමු. මෑතකදී කරන ලද අධ්‍යයනයකින් හෙළි වූයේ අපගේ උපාධිධාරීන්ගෙන් 95% කට නිත්‍ය රැකියා ඇති බවයි.
මොවුන් අතුරින් 70% කට වැඩි පිරිසක් සේවය කරන්නේ තමන් හැදෑරූ විෂයන්ට අදාළ ක්ෂේත්‍රවල ය. ඇතැම් උපාධිධාරීන් උපාධියක් ලබා ගත්තද අවසානයේ විශ්වවිද්‍යාලයේදී ඉගෙන ගත් දේට සම්පූර්ණයෙන්ම අදාළ නොවන ක්ෂේත්‍රයක රැකියාවල නිරත වෙති. අපගේ රැකියාවල නියුතු උපාධිධාරීන්ගෙන් 70% කට වඩා වැඩි පිරිසක් මෙහි හැදෑරූ ක්ෂේත්‍රයේම සේවය කරන අතර එය අපට වැදගත් ප්‍රතිඵලයකි. අපගේ 10 වන සංවත්සර සතිය තුළ, ඉදිරි වසර 10 තුළ කිරීමට අපේක්ෂා කරන දේ සලකුණු කරන අපගේ සැලසුම අපි දියත් කරන්නෙමු.
NSBM හි පළමු වසර 10 න් ලබාගත් කිනම් පාඩම්ද විශ්වවිද්‍යාලය පවත්වාගෙන යාම ගැන ඔබ දැන් සිතන ආකාරයට වඩාත්ම බලපා ඇත්තේ?
සෑම දෙයක්ම අභියෝගාත්මක විය. අලුත් විශ්වවිද්‍යාලයක් පිහිටුවීම මෙන්ම නව සන්නාමයක් සංවර්ධනය කිරීම සහ ගොඩනැගීම ද අභියෝගයක් විය. ශ්‍රී ලංකාවේ ස්ථාපිත විශ්වවිද්‍යාලවල ඉතිහාසය වසර 75 කට වඩා පැරණි වන අතර, NSBM හට සාපේක්ෂව කෙටි කාලයක් තුළ එහි අනන්‍යතාවය ගොඩනඟා ගැනීමට සිදු විය. මගේම අධ්‍යාපනය සහ අත්දැකීම් මට උපකාර විය. මම ශ්‍රී ලංකාවේ සහ එක්සත් රාජධානියේ අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර ජපානයෙන් මගේ ආචාර්ය උපාධිය (PhD) සම්පූර්ණ කළෙමි. එම කාලයන් තුළ, මම අධ්‍යයන සුදුසුකම් පමණක් නොව ආයතනයක් පවත්වාගෙන යා යුතු ආකාරය පිළිබඳ සැලකිය යුතු ප්‍රායෝගික දැනුමක් ද ලබා ගතිමි. තවත් වැදගත් සාධකයක් වන්නේ සතතාභ්‍යාසයයි (ආයතනික ස්ථාවරත්වය).
එය පසුගිය වසර 10 පුරාම මෙම ආයතනය අඛණ්ඩව මෙහෙයවූ අතර, මෙම මට්ටමේ කාර්ය සාධනයක් අත්කර ගැනීමට අපට හැකි වූ ප්‍රධාන හේතුවක් ලෙස මම විශ්වාස කරමි. ජාතික විශ්වවිද්‍යාලවල, උපකුලපතිවරුන් සාමාන්‍යයෙන් පත් කරනු ලබන්නේ වසර තුනකට වන අතර, දෙවන වාරයක් ලැබුවහොත් උපරිම වසර හයක් සඳහා වේ. ඔවුන්ට සැලකිය යුතු විශේෂඥතාවයක් සහ හොඳ සැලසුම් තිබිය හැකි නමුත්, සමහර විට ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමට ප්‍රමාණවත් කාලයක් සහ සම්පත් නොමැත. අවුරුදු තුනකට පසු, ඔවුන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් සමුගන්නවා විය හැකිය. මෙම ආයතනයේ ප්‍රධානියා ලෙස අඛණ්ඩව සිටීමට ලැබීම මගේ භාග්‍යයක් විය. වෙනස් වන දේශපාලන පරිසරයක් තුළ ද මම කටයුතු කර ඇත්තෙමි. මෙම ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කළ දා සිට මම ජනාධිපතිවරුන් 5 දෙනෙකු සහ උසස් අධ්‍යාපනයට සම්බන්ධ අමාත්‍යවරුන් 13 දෙනෙකුට වැඩි පිරිසක් යටතේ කටයුතු කර ඇත්තෙමි.
ඒ අතරම, ලංකා බැංකුවෙන් ලබාගත් ඉතා විශාල වාණිජ ණයක් අප සතුව තිබුණි. පසුගිය වසර 10 පුරාවටම අපට මසකට රුපියල් මිලියන 120 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් ආපසු ගෙවීමට සිදු වූ අතර සමහර විට මසකට රුපියල් මිලියන 200 කට වඩා වැඩි විය. අපි මෙම ගෙවීම් පැහැර හැරියේ නැති අතර අඛණ්ඩව ණය ආපසු ගෙවූවෙමු. ශ්‍රී ලංකාවේ මගේ සුදුසුකම්වලට වඩා වැඩි සුදුසුකම් ඇති ආචාර්යවරුන් බොහෝ දෙනෙක් සිටිති. නමුත් මෙම මට්ටමේ අවදානමක් ගැනීමට කැමති අය සිටින්නේ ඉතා ස්වල්ප දෙනෙකි, විශේෂයෙන් වෙනස් වන දේශපාලන පරිසරයක් තුළ. මෙම ව්‍යාපෘතිය අසාර්ථක වූවා නම්, ඒ කෙරෙහි දක්වන ආකල්ප සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වනු ඇත. එම අවදානම පවතින බව මම දැන සිටියෙමි. මම තවත් ආචාර්යවරුන්ට අවදානම් ගැනීමට සහ රටට දායක විය හැකි වැඩපිළිවෙලවල් ඉදිරියට ගෙන යාමට දිරිගන්වන්නේ එබැවිනි.
උපකුලපතිවරයා ලෙස ඔබට ගැනීමට සිදු වූ අමාරුම තීරණය කුමක්ද, එම අත්දැකීමෙන් ඔබට උගන්වනු ලැබුවේ කුමක්ද?
වඩාත්ම දුෂ්කර කාර්යයක් වී ඇත්තේ සිසුන් අතර පමණක් නොව කාර්ය මණ්ඩලය අතරද ගුණාත්මකභාවය සහ විනය පවත්වා ගැනීමයි. විනයක් නැතිනම් කිසිවක් සිදුවන්නේ නැත. විනය යනු අංක එකයි. සමහර අවස්ථාවලදී, විනය කාරණා නිසා ඉතා ඉහළ සුදුසුකම් ලත් ආචාර්යවරුන්ට පවා ආයතනයෙන් ඉවත් වන ලෙස මට පැවසීමට සිදු විය. ඒවා ලේසි තීරණ නොවන නමුත් එදා ඒ තීරණ නොගත්තා නම් මුළු පද්ධතියටම බලපෑම් ඇති වීමට ඉඩ තිබුණා. අද, අපගේ පාලනයෙන් තොර දෙයක් සිදු වුවහොත් සහ පාලනය අසාර්ථක වුවහොත්, එහි ප්‍රතිවිපාක ඇති වන බව සෑම දෙනාම තේරුම් ගනිති. සිසුන් අතර එවැනි ගැටලු දැන් ඉතා දුර්ලභ නමුත් මුලදී විනය පවත්වා ගැනීම දුෂ්කර විය. මම විනය ගැන කතා කරන විට, මම අදහස් කරන්නේ මුල්‍ය විනය සහ අනෙකුත් ක්ෂේත්‍ර ඇතුළුව සෑම අර්ථයකින්ම විනයයි. එම විනය පවත්වාගෙන යාම වඩාත් අභියෝගාත්මක කාර්යයක් විය.
තවත් අභියෝගයක් වූයේ දේශපාලන පරිසරය සමඟ කටයුතු කිරීමයි, විශේෂයෙන් 2015 සහ 2019 අතර කාලය තුළ. රජයේ අමාත්‍යංශ නිතර වෙනස් වූ අතර, සමහර විට එක් අමාත්‍යවරයෙකු මාස තුනක් සිටි අතර පසුව තවත් අයෙකු භාර ගත්තේය. අමාත්‍යවරුන් වෙනස් වන විට අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල සාමාජිකයින් සහ අනෙකුත් පත්වීම් ද වෙනස් විය. එය ඉතා අභියෝගාත්මක කාල පරිච්ඡේදයක් විය. දැන් අපට එම ගැටලුව නැත, නමුත් දේශපාලන නායකයින් සමඟ සබඳතා කළමනාකරණය කිරීම අනිවාර්යයෙන්ම රැකියාවේ තවත් අභියෝගාත්මක කොටසක් වී ඇත. අද විශ්වවිද්‍යාල මුහුණ දෙන ප්‍රධාන ප්‍රශ්නයක් වන්නේ උපාධිධාරීන් රැකියා යෝජකයින්ට සැබවින්ම අවශ්‍ය කුසලතා සහිතව පිටව යන්නේද යන්නයි.
උසස් අධ්‍යාපනය සහ රැකියා ස්ථානය අතර තවමත් පවතින විශාලතම නොගැලපීම කොතැනදැයි ඔබ සිතන්නේද, ඒ සඳහා NSBM කරන්නේ කුමක්ද?
අපගේ උපාධිධාරීන් තමන්ට අදාළ විෂය ක්ෂේත්‍රයන්හි විශේෂඥයින් වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. රැකියාවක් කළ හැකි උපාධිධාරියෙකු බිහි කිරීම සඳහා විශ්වවිද්‍යාලයකට පන්ති කාමර අධ්‍යාපනයට වඩා වැඩි යමක් සැපයීමට සිදු වේ. විනය එහි කොටසකි. විශේෂයෙන්ම පෞද්ගලික අංශයේ රැකියා සඳහා සිසුන් සූදානම් කරන බැවින් අපට ඇඳුම් පැළඳුම් පටිපාටියක් (Dress code) පවා ඇත. තරුණ උපාධිධාරීන්ගෙන් පෞද්ගලික අංශය අපේක්ෂා කරන්නේ කුමක්දැයි මම තේරුම් ගනිමි. අපි පෞද්ගලික සමාගම් 250 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් සමඟ හවුල් වී සිටිමු.
අපි කලින් කලට ව්‍යාපාරික නායකයින් මුණගැසී, ඔවුන් සමඟ කතා කර, තරුණ උපාධිධාරීන්ගෙන් ඔවුන් අපේක්ෂා කරන දේ පිළිබඳ යාවත්කාලීන කිරීම් ලබා ගනිමු. සිසුන් මෙහි ගත කරන වසර දෙක, තුන හෝ හතර තුළ ඔවුන්ගේ පරිවර්තනීය ප්‍රගතිය අපි දකිමු. ඔවුන් අඳින පළඳින ආකාරය සහ තමන්ව ඉදිරිපත් කරන ආකාරයෙහි වෙනස ඔබට දැකගත හැකිය. අපගේ වැඩසටහන් ද ඉංග්‍රීසි මාධ්‍යයෙන් පැවැත්වේ.
"සමහර සිසුන් ඔවුන්ගේ පළමු හෝ දෙවන වසර තුළ ඒ සමඟ පොරබදනු ඇත, නමුත් වසර තුනකට හෝ හතරකට පසු ඔවුන් ඉතා හොඳ සන්නිවේදකයින් බවට පත් විය හැකිය. අපගේ අධ්‍යයන සහ අධ්‍යයන නොවන කාර්ය මණ්ඩලයෙන් 95% ක් පමණ වයස අවුරුදු 50 ට අඩු අය වෙති. මෙය තරුණ විශ්වවිද්‍යාලයක් වන අතර, මට තරුණයින්ට අවස්ථා ලබා දීමට අවශ්‍යයි. වසර 10 කට පසු, මා නොමැතිව විශ්වවිද්‍යාලයට අඛණ්ඩව ක්‍රියාත්මක විය හැකි වීම ගැන මම සතුටු වෙමි. ඇතැම් නායකයින් මීළඟ නායක පරම්පරාව නිර්මාණය නොකර ආයතනයක් පවත්වාගෙන යන අතර, ඔවුන් ඉවත් වූ පසු ආයතනය බරපතල ගැටලුවලට මුහුණ දෙයි. මම උසස් මට්ටමේ පිරිසක් නිර්මාණය කිරීමට උත්සාහ කර ඇත්තෙමි, ඔවුන්ගෙන් සමහරක් මට වඩා බොහෝ දක්ෂ විය හැකිය”
