ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලනය බොහෝ කලක සිට මැතිවරණ සමයේ මහත් විශ්වාසයෙන් ලබා දෙන නමුත් බලය ලබාගත් පසු නිහඬව අමතක කරන පොරොන්දු වලින් පිරී තිබේ. සෑම දේශපාලන පක්ෂයක්ම කිසියම් අවස්ථාවක මෙම ක්‍රියාවලියේ කොටස්කරුවන් වී ඇතත්, වර්තමාන ආණ්ඩුව බලයට පැමිණියේ දැඩි අසීරුතාවන්ට මුහුණ දුන් ජනතාව තුළ විශාල බලාපොරොත්තු ඇති කළ පොරොන්දු මතය.
ජාතික ජන බලවේගය (NPP) තමන් සම්ප්‍රදායික දේශපාලන සංස්කෘතියෙන් වෙනස්ව නව දේශපාලන සංස්කෘතියක් නියෝජනය කරන බව බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයින්ට සාර්ථකව ඒත්තු ගැන්වීය. එහි නායකයින් සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන සංස්ථාපිතයෙන් වෙනස් බව පෙන්වා දෙමින් වෙනස් බව පෙන්වා දෙමින් අවංකභාවය, වගවීම සහ යහපාලනය මූලික කරගත් ආණ්ඩුවක් බිහිකරන බවට පොරොන්දු වූහ.
ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක, දක්ෂ හා ජනහද ඇද බැඳ ගන්නා සිංහල කථිකයෙකු ලෙස, වසර ගණනාවක් පුරා ආර්ථික දුෂ්කරතා සහ දේශපාලන බලාපොරොත්තු කඩවීම් හේතුවෙන් වෙනසක් අපේක්ෂා කළ ජනතාව සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ විය.
ජීවන වියදම සැලකිය යුතු ලෙස අඩුවන බවත්, විදුලිබිල, ඉන්ධන මිල සහ ඖෂධ මිල පහළ යන බවත්, සාමාන්‍ය ජනතාව මත ඇති බදු බර සැහැල්ලු කරන බවත් පවසමින් ලබාදුන් පොරොන්දු බොහෝ දෙනාගේ විශ්වාසය දිනාගත්තේය. උද්ධමනය, ආදායම් පහත වැටීම සහ ආර්ථික අවිනිශ්චිතතාවයෙන් පීඩාවට පත් වූ ජනතාවට මෙම පොරොන්දු මහත් ආකර්ෂණීය විය.
එහෙත් අද බොහෝ පවුල් අත්විඳින යථාර්ථය ඊට වඩා වෙනස් බව ඔවුන් පවසති. ජීවන වියදම තවමත් ඉහළ මට්ටමක පවතින අතර බදු බර ජනතාවට සහ ව්‍යාපාරවලට තවදුරටත් බලපායි. බොහෝ පවුල්වලට හැඟෙන්නේ ඔවුන්ගේ මූල්‍ය අරගල තවමත් සැලකිය යුතු ලෙස අඩු වී නොමැති බවයි.
සියල්ලටම වඩා විශාලතම පොරොන්දුව වූයේ දූෂණය මුලිනුපුටා දැමීමේ ප්‍රතිඥාවයි. විනිවිදභාවය සහ වගවීමේ නව යුගයක් ආරම්භ වන බව මහජනතාවට කියනු ලැබීය. එහෙත් බොහෝ නිරීක්ෂකයින් තර්ක කරන්නේ රජයේ දූෂණ විරෝධී උත්සාහයන් වත්මන් පරිපාලනය තුළ පාලනය සහ වගවීම පිළිබඳ උත්සුකයන්ට ආමන්ත්‍රණය කිරීමට වඩා අතීත මතභේද කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කර ඇති බවයි.
ඔවුන්ගේ අදහස අනුව ඇතැම් පරීක්ෂණ තෝරා බේරාගෙන සිදුකරන බවක් පෙනී යන අතර නීතිය ක්‍රියාත්මක වන්නේ සාධාරණ ලෙසද නැතහොත් දේශපාලනික අරමුණු මතද යන්න පිළිබඳ ප්‍රශ්න මතු වේ. ගල් අඟුරු ටෙන්ඩරය, රේගුව හරහා පරීක්ෂාවෙන් තොරව ගිය බවට චෝදනා එල්ල වූ කන්ටේනර්, තෙල් ටෙන්ඩර් සම්බන්ධ ගැටලු වැනි කරුණු මේ සඳහා උදාහරණ ලෙස පෙන්වා දිය හැකිය.
මෙය කිසිදු එක් පුද්ගලයෙකු හෝ ආයතනයක් පිළිබඳ පමණක් නොව, සමස්ත දේශපාලන සංස්කෘතිය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි. දේශපාලන නායකයන් නැවත නැවතත් ඉටු කළ නොහැකි හෝ ඉතා අපහසු පොරොන්දු ලබා දෙන විට ජනතා විශ්වාසය ක්‍රමයෙන් පිරිහෙයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජනතාව දේශපාලනය, රාජ්‍ය ආයතන සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ අවිශ්වාසයෙන් හා අප්‍රසාදයෙන් පිරෙති.
විශේෂයෙන්ම තරුණ පරපුරට මෙය දැඩි බලපෑමක් ඇති කරයි. රටේ ඉහළම නායකයන්ගෙන් ඔවුන්ට අවංකභාවය, වගකීම සහ වගවීම පිළිබඳ ආදර්ශ ලැබිය යුතුය. නමුත් දේශපාලනඥයන් නිතිපතා අතිශයෝක්තියෙන් ප්‍රකාශ කරන හෝ ඉටු කළ නොහැකි පොරොන්දු ලබා දෙන විට එය ප්‍රතිඵලවලට වඩා වාචාලකමෙන් සාර්ථකත්වය අත්කර ගත හැකි බවට සමාජයට අහිතකර පණිවිඩයක් ලබාදෙයි.සත්‍යය දේශපාලන අවශ්‍යතාවයන්ට ද්විතියික වන විට සමාජයකට සමෘද්ධිමත් විය නොහැක.
එසේම ශක්තිමත් හා විශ්වාසදායක විපක්ෂයක හිඟය ද මෙම ගැටලුව තවත් උග්‍ර කරයි. ආණ්ඩුව වගකීමට යටත් කරන සහ යථාර්ථවාදී විකල්ප ඉදිරිපත් කරන ප්‍රතිපත්තිගරුක විපක්ෂයක් ශ්‍රී ලංකාවට අත්‍යවශ්‍ය වේ. නමුත් අවාසනාවකට මෙන් බොහෝ විපක්ෂ දේශපාලනඥයන් ද තමන්ගේම තමන්ගේම දේශපාලනික ගමන් මලු රැගෙන යන බැවින් ආණ්ඩුවේ අඩුපාඩු සාර්ථකව අභියෝගයට ලක් කිරීම ඔවුන්ටද අපහසු වී ඇත.
ශ්‍රී ලංකාවේ අනාගතය රඳා පවතින්නේ මහජන ජීවිතය තුළ අවංකභාවය යළි ස්ථාපිත කිරීම මතය. වරක් අහිමි වූ විශ්වාසය නැවත ලබා ගැනීම දුෂ්කර බව දේශපාලන නායකයින් තේරුම් ගත යුතුය. රටට අවශ්‍ය වන්නේ තවත් සටන් පාඨ නොව, තවත් ඉටු කළ නොහැකි පොරොන්දු නොව, ජනතාව මුහුණ දෙන අභියෝග පිළිබඳ සත්‍යවාදී හා පැහැදිලි කතාබහකි.
එවිට පමණක් ශ්‍රී ලංකාවට තම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන සහ දේශපාලන නායකත්වය පිළිබඳ ජනතා විශ්වාසය යළි ගොඩනැගීමට හැකි වනු ඇත.
