නික්මෙන්න පෙර සදහට
යන්තමින් විවර දෑසින්
කාලය මඳක් නතර කර
බලා සිටියා මා දෙස.
යන්නම් කියා මිමිණුවාද?
සංඥා කරන්නට වෙර දැරුවාද?
සිනාසෙන්නට තතනමින්
මා හඬනයුරු දුටුවාද?
ඉස්ගෙඩියන්ට මාලුවන් කියා මා රැවටූ
පස්සෙන්ම ඇවිදින් හිනායන කතා පැවසූ
ඉස් ඉස්සෙල්ලාම හාදුවක් ගෙල තැවරූ
හිස් තැන් දැනෙන්නට ඉඩ කඩක් නොතැබූ
අත් හැරියේ ලෝකයම මා හින්දා
අත් අත් අල්ලාන අප මෙතෙක් උන්නා
හිත් රිදෙන වෙලාවෙත් සිනා නංවා
මත් වෙලා සිටියෙමු සෙනෙහෙ රන්දා.
ඔබ නැති හෙට මා කවරක් කරන්නද ?
ඉඹ ඉඹ ඔබේ සළුපිළි අස් කරන්නද ?
හද ගලවලා නොපෙනෙන තැනක තියන්නද?
හඳ එළියට මගෙ තනිකම කියන්නද?
දුර තාරුකාවක ඔබ දැන් වෙසේ නම්
දුර දක්නෙකින් බැලුවත් නොම පෙනේ නම්
සෝබර වලාකුලකින් තරු වැසේනම්
ඒ මගෙ කඳුලු බව ඔබහට දැනේ නම්!
~ වර්ණ රසිකා ගුණවර්ධන
