රෂිකා හෙන්නායක ජූනි 11, කොළඹ LNW :
2022 සහ 2023 වසර අපට මතක් කරන්නේ නිමක් නැති ඉන්ධන පෝලිම් සහ අහස උසට නැඟුණු උද්ධමනය හමුවේ අසරණ වූ වැඩිහිටියන්ගේ පින්තූරයි. නමුත් ඒ පෝලිම්වල තම දෙමාපියන් සමඟ සිටි, පරණ වූ සපත්තු ජෝඩුව දෙස බලමින් පාසල් යාමට වරම් අහිමි වූ දරුවන්ගේ ශෝකාලාපය සමාජයට ඇසුණේ නැත. මෙම ආර්ථික කුණාටුව මෙරට ‘මානව ප්‍රාග්ධනය’ (Human Capital) වෙත එල්ල කළ බලපෑම සංඛ්‍යාත්මකව විග්‍රහ කරන විට එය අතිශය භයානකය. පසුගිය වසර දෙක තුළ පමණක් මෙරට පාසල් දරුවන් ලක්ෂයකට අධික පිරිසක් අධ්‍යාපන පද්ධතියෙන් බැහැර වී ඇති අතර, මෙය ආර්ථිකමය ප්‍රශ්නයක් නොව, රටේ අනාගත සමාජ ස්ථරීකරණය තීරණය කරන බරපතල ඛේදවාචකයකි.
ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික සහ දේශපාලන අර්බුදය උච්චතම අවස්ථාවට පත් වූ වසර දෙක තුළ පාසල් හැර යන දරුවන්ගේ සංඛ්‍යාව පෙර වසරවලට සාපේක්ෂව කැපී පෙනෙන ලෙස එනම්, දෙගුණයකින් පමණ ඉහළ ගොස් තිබේ.
අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ දත්තවලට අනුව පාසල් හැර ගිය සිසුන් සංඛ්‍යාව මෙසේය:
- 2021 වසර: 25,492
- 2022 වසර: 52,596
- 2023 වසර: 50,345
- 2024 වසර (ජූනි වන විට): 25,823
විශ්ලේෂණාත්මකව බලන කල, 2024 වසරේ පළමු මාස කිහිපය තුළ පමණක් වාර්තා වී ඇති 25,823 ක අගය මඟින් පෙනී යන්නේ, අර්බුදයේ උච්චතම අවස්ථාව පසු වුවද පාසල් හැරයාමේ ප්‍රවණතාවය තවමත් 2021 වසරේ පැවති සාමාන්‍ය මට්ටමට වඩා බෙහෙවින් ඉහළ මට්ටමක පවතින බවයි. මෙය තාවකාලික පසුබෑමක් නොව පද්ධතිමය වශයෙන් මුල් බැසගත් (Systemic) අනතුරකි. අග්‍රාමාත්‍ය, අධ්‍යාපන හා උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍ය ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය මේ පිළිබඳව අදහස් දක්වමින් මෙසේ ප්‍රකාශ කළාය:
“පාසල් හැර ගිය ළමුන් සංඛ්‍යාව පිළිබඳ අනුපාත අන්තර්ජාතිකව පිළිගත් සමීකරණයක් අනුව ගණනය කර ඇති බව අධ්‍යාපන හා උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍ය ආචාර්ය හරිනි අමරසූරිය සඳහන් කළාය.”
අග්‍රාමාත්‍යවරිය පෙන්වා දෙන පරිදි, ඇතැම් දරුවන් ජාත්‍යන්තර පාසල්වලට ඇතුළත් වීම හෝ විදේශගත වීම සිදු කළද, ආර්ථික පීඩනය නිසාම විධිමත් අධ්‍යාපනය අතහැර අනාරක්ෂිත ශ්‍රම බලකායට එක්වන දරුවන් නිවැරදිව වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට අපොහොසත් වීම ප්‍රතිපත්තිමය මැදිහත්වීමකදී (Policy intervention) ඇති ලොකුම අභියෝගයයි.
සපත්තු ජෝඩුවේ සිට සනීපාරක්ෂක තුවාය දක්වා ඇති ආර්ථික බාධක
මූලික ද්‍රව්‍යමය අවශ්‍යතා සපුරා ගැනීමට නොහැකි වීම දරුවෙකුගේ අධ්‍යාපන අයිතිය උදුරා ගන්නවා පමණක් නොව, ඔහුගේ ආත්මගෞරවය (Dignity) ද විනාශ කරයි. මෙය සෘජුවම අපේ රටේ සමාජ ආරක්ෂණ ජාලයන්හි බිඳවැටීමක් (Failure of the Social Safety Net) ලෙස හඳුනාගත හැකිය. සපත්තු ජෝඩුවක් නොමැතිකම හෝ ගැහැනු දරුවෙකුට සනීපාරක්ෂක තුවා මිලදී ගැනීමට නොහැකි වීම වැනි කාරණා දරුවන් පන්ති කාමරයෙන් ඈත් කිරීමට ප්‍රබල හේතු වී තිබේ.
පරිභෝජන දරිද්‍රතාවය හේතුවෙන් දරුවෙකුට පාසල අහිමි වීම යනු එම දරුවාට සමාජයේ සමාන අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳීමට ඇති ඉඩකඩ සදහටම ඇහිරී යාමකි.
රජයේ මැදිහත්වීම සහ ඩිජිටල්කරණයේ අවශ්‍යතාව
පවතින තත්ත්වය හමුවේ පෝෂ්‍යදායී ආහාර වේලක්, නිල ඇඳුම්, සපත්තු සහ පෙළපොත් ලබා දීම වැනි සුභසාධන ක්‍රියාවලීන් රජය විසින් අඛණ්ඩව සිදු කරනු ලබයි. එසේම, දත්ත රැස් කිරීම විධිමත් කිරීමට අධ්‍යාපන පද්ධතිය ඩිජිටල්කරණය කිරීමේ අවශ්‍යතාව අග්‍රාමාත්‍යවරිය අවධාරණය කර ඇත.
කෙසේ වෙතත්, ඩිජිටල්කරණය යනු මෙවලමක් (Tool) මිස අවසාන විසඳුම නොවේ. ගම් මට්ටමින් දරුවන්ගේ තොරතුරු සොයා බලා ඔවුන් නැවත පාසල් පද්ධතියට එක් කිරීමට අවශ්‍ය නිලධාරීන්ගේ දැඩි හිඟයක් පවතින බව රජය පිළිගෙන ඇත. නිසි මානව සම්පතක් නොමැතිව ඩිජිටල් පද්ධතියක් පමණක් පවත්වාගෙන යාමෙන් පාසල් හැර යන දරුවන්ගේ අර්බුදයට විසඳුම් සෙවිය නොහැක.
ශ්‍රී ලංකාවේ දරුවන් ලක්ෂයකට අධික පිරිසක් පාසල් පද්ධතියෙන් බැහැර වීම යනු දශක ගණනාවක අධ්‍යාපන ජයග්‍රහණ ආපස්සට හැරවීමකි. හඳුනා ගැනීම යනු විසඳුමේ පළමු පියවර පමණි. මූලික ද්‍රව්‍යමය අවශ්‍යතා නිසා පාසල් පද්ධතියෙන් ගිලිහී යන සෑම දරුවෙකුම යනු අපේ ජාතියක් ලෙස අත්කරගත් පරාජයකි.
අද දින අප අතහරින මේ දරුවන් හෙට දවසේ රටේ ශ්‍රම බලකායේ සහ සමාජ ව්‍යුහයේ තීරණාත්මක පුරුකක් වනු ඇත.
