ශ්‍රී ලංකාව මෑත ඉතිහාසයේ දරුණුතම ආර්ථික අර්බුදයෙන් තවමත් ගොඩඑන්නට වෙර දරමින් සිටී. ජීවන වියදම ඉහළ යාම, වැඩි බදු බර සහ අඩුවන ආදායම් යටතේ සාමාන්‍ය ජනතාව පීඩාවට පත්ව සිටින මොහොතක, පෞද්ගලික විකාශන ආයතනයක් සංවිධානය කළ උත්කර්ෂවත් ජාත්‍යන්තර මාධ්‍ය සම්මේලනයක් සඳහා රාජ්‍ය මුදල් යවා ඇති බවට වාර්තා පැතිර යාම, රජයේ ප්‍රමුඛතා සහ කැපවීම ගැන බරපතළ ප්‍රශ්න මතු කර ඇත.
COPF මෙය විමර්ශනය කළ යුතුයි
සමාජ මාධ්‍යවල පළවූ චෝදනාවලට අනුව, ආසියානු විකාශන සංගමයේ (Asian Broadcasting Union – ABU) වාර්ෂික සමුළුව පැවැත්වීම සඳහා ශ්‍රී ලංකා සංචාරක ප්‍රවර්ධන කාර්යාංශය (SLTPB) රුපියල් මිලියන 104.6ක් MTV (සිරස) ආයතනයට වෙන් කර ඇත. ජාත්‍යන්තර සංචාරක ප්‍රවර්ධනය සඳහා මුලින් වෙන් කර තිබූ අරමුදල් මෙම උත්සවයේ වියදම් පියවීමට යළි වෙන් කළ බවද වාර්තාවේ චෝදනා කෙරේ. මෙම කරුණු සනාථ වන්නේ නම්, මෙම විධිවිධානය පරීක්ෂාවකට භාජනය විය යුතුය.
සමුළුව පැවැත්වීමේ මුල් යෝජනාව ශ්‍රී ලංකා රූපවාහිනී සංස්ථාවට ඉදිරිපත් කළ බවත්, එතරම් මහා වියදමක් දැරීමට නොහැකි බව පවසමින් එය ප්‍රතික්ෂේප කළ බවත් වාර්තා වේ. පසුව සිරස එම ව්‍යාපෘතිය භාරගෙන තිබේ. රජයේ විකාශකයා එම වියදම දැරීමට නොහැකි බව පවසා තිබියදී, පෞද්ගලික මාධ්‍ය ආයතනයකට මහජන මුදල් මෙතරම් විශාල ප්‍රමාණයක් සහාය ලෙස ලබා දුන්නේ ඇයි යන ප්‍රශ්නය මතුවේ.
වාර්තා වී ඇති වියදම් බිඳවැටීම ද එලෙසම පුදුමයට කරුණකි. වියදම් අතර Cinnamon Life හි නවාතැන්, සමුළු පහසුකම් සහ ආහාරපාන සඳහා රුපියල් මිලියන 46.5ක් පමණ; ස්ටයින් ස්ටුඩියෝස් හා සම්බන්ධ සේවා, ශබ්ද සහ ආලෝකකරණ සඳහා රුපියල් මිලියන 24.6ක්; පිළිගැනීමේ පැකේජ සඳහා රුපියල් මිලියන 4ක්; එමෙන්ම විනෝදාස්වාද, රාත්‍රී භෝජන සහ ගාල්ල හා බෙන්තොට චාරිකා සඳහා අමතර වියදම් ඇතුළත් වේ. VAT සහ SSCL බැරකම් වශයෙන් රුපියල් මිලියන 18.3ක් පමණ ද මහජන මුදලින් ගෙවන බව වාර්තාව පෙන්වා දෙයි.
තවද, 2026 සැප්තැම්බර් 17 දිනැති කැබිනට් පත්‍රිකාවක් ගැන ප්‍රකාශිත වාර්තාවේ සඳහන් වන අතර, ඒ අනුව රුපියල් මිලියන 62.76ක 60% ක අත්තිකාරම් ගෙවීමක් සහ ඉතිරි රුපියල් මිලියන 41.84 පසුව පියවීමට සැලසුම් කර ඇතැයි වාර්තා වේ. මුදල් අමාත්‍යවරයා වශයෙන් ජනාධිපතිවරයාගේ සහභාගිත්වය ගැනද එහි සඳහන් වේ.
මේවා සුළු මුදල් නොවේ. ගෘහ සහ ව්‍යාපාරවලට රජය මූල්‍ය විනය ඉල්ලා සිටින මොහොතක, මේවා බදු ගෙවන්නන්ගේ මුදල්ය.
ශෙවන් ඩැනියෙල් ආසියානු විකාශන සංවිධානයක උප සභාපති ධුරයට පත්වීම ඔහුට වෘත්තීය ජයග්‍රහණයක් විය හැකි වුවද, ජීවන වියදමින් පීඩාවට පත් සාමාන්‍ය ශ්‍රී ලාංකිකයන්ගේ අවශ්‍යතා ඉටු කිරීම සඳහා එයින් සිදු වන දෙයක් නැත. ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමක් ස්වයංක්‍රීයව මහජන වගවීමක් වන්නේද නැත. මාධ්‍ය ආයතනයකට වාණිජ අවස්ථා සහ ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීම් සොයා යාමට අයිතියක් ඇත. එහෙත් විනිවිද පෙනෙන සාධාරණීකරණයක්, තරඟකාරී ප්‍රසම්පාදනයක් සහ පෙන්විය හැකි මහජන ප්‍රතිලාභයක් නොමැතිව තම අභිලාෂයන් සඳහා බදු ගෙවන්නන්ගෙන් අනුග්‍රහය බලාපොරොත්තු විය නොහැක.
වෙනස් දේශපාලන සංස්කෘතියක්, විනිවිදභාවයක් සහ රාජ්‍ය සම්පත් අවභාවිතය නතර කිරීමක් පොරොන්දු වෙමින් මෙම රජය බලයට පැමිණියේය. එබැවින් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක සහ ඔහුගේ පරිපාලනය, විශේෂයෙන් මහජන වියදමෙන් පෞද්ගලික ආයතනවලට වාසි සලසන බව පෙනෙන විට, අසන ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දීමට සූදානම් විය යුතුය.
අල්ලස් හෝ දූෂණ විමර්ශන කොමිෂන් සභාව, විගණකාධිපති සහ අදාළ අධීක්ෂණ අධිකාරීවරුන් වාර්තා වූ මෙම ගනුදෙනුව ස්වාධීනව පරීක්ෂා කොට, නිසි ක්‍රියාපටිපාටියක් අනුගමනය කළාද යන්න සහ එම වියදමෙන් මුදලට වටිනාකමක් ලැබුණාද යන්න තීරණය කළ යුතුය.
මූලික ප්‍රශ්නය සරලය; මහජනතාවට වගවීම පොරොන්දු වෙමින් බලයට පැමිණි රජයකට, තමන්ගේම පොරොන්දු සමඟ නොගැළපෙන බව පෙනෙන තීරණ කොපමණ කාලයක් ආරක්ෂා කළ හැකිද?
බදු ගෙවන්නන්ට අවශ්‍ය පිළිතුරුය, තවත් දේශපාලන දර්ශනයක් නොවේ.
අදාල මුල් කැබිනට් පත්‍රිකාව, SLTPB අනුමැතිය සහ ගෙවීම් වාර්තා මහජන මූල්‍ය පිළිබඳ කාරක සභාව (COPF) විසින් ස්වාධීනව සත්‍යාපනය කළ යුතුය. හිටපු අමාත්‍යවරුන් ආධාරකරුවන්ට ආහාර ලබා දීම සඳහා රුපියල් 300,000ක මුදලක් අවභාවිත කිරීම වෙනුවෙන් වසර 7ක් සිරගත කරන විට, මෙය, මෙම රජයේ, වගවීම සහ විනිවිදභාවය අභිබවා යයි.
