රෂිකා හෙන්නායක සැප්තැම්බර් 17, කොළඹ LNW :
ශ්රී ලංකාවේ දශක තුනකට ආසන්න දරුණු සන්නද්ධ ගැටුම නිමාවී දැන් වසර 17ක සන්ධිස්ථානයකට පැමිණ තිබේ. එහෙත්, කාලය නමැති ඔසුවට පවා සම්පූර්ණයෙන් සුවපත් කළ නොහැකි වූ මනෝවිද්යාත්මක කැළැල් උතුරේ, නැගෙනහිර සහ දකුණේ ජනතාව තවමත් තම හෘද සාක්ෂිය මත දරා සිටිති. මෙවන් පසුබිමක, යුධ පිටියේ තීරණාත්මක භූමිකාවක් ඉටුකළ හිටපු හමුදාපති සහ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්රධානී ජෙනරාල් (විශ්රාමික) ශවේන්ද්ර සිල්වා මහතා මෑතකදී සිදුකළ ප්රකාශය දේශපාලනික ප්රකාශයකින් ඔබ්බට ගිය, සංහිඳියාව පිළිබඳ නව්ය කියවීමක් ඉදිරිපත් කරයි. මෙය යුධ ජයග්රහණයෙන් පසු ඇතිවිය යුතු මානුෂීය සහ දූරදර්ශී පරිවර්තනයක අවශ්යතාවය මනාව පසක් කර දෙන්නකි.
සියලු ප්රජාවන්ගේ පොදු වේදනාවට ලැබිය යුතු ජාතික ගෞරවය
ජෙනරාල් ශවේන්ද්ර සිල්වා සිය නිරීක්ෂණයන් ඉදිරිපත් කරමින් අවධාරණය කරන්නේ, යුද්ධයේ පීඩාව යනු එක් ජන කොටසකට හෝ එක් භූගෝලීය කලාපයකට පමණක් සීමා වූවක් නොවන බවයි. උතුරේ සහ නැගෙනහිර මෙන්ම දකුණේ පීඩාවට පත් සෑම ප්රජාවක්ම විඳදරාගත් ඒ ඒකීය වේදනාවට සමස්ත ජාතියේම ගෞරවය හිමිවිය යුතු බව ඔහු යෝජනා කරයි.
මෙය "ජයග්රාහකයා සහ පරාජිතයා" යන පටු මානසිකත්වයෙන් මිදීමට ගත් ප්රශංසනීය උත්සාහයක් ලෙසයි. දකුණේ මෙන්ම උතුරේ මව්වරුන්ගේ කඳුළට සමාන වටිනාකමක් ලබා දීම හරහා, වාර්ගික සීමා ඉක්මවා ගිය සාමූහික ජාතික සහකම්පනයක් ගොඩනැගීමට මින් පදනම සැකසේ. මෙය බෙදී ගිය ජාතියක් සුවපත් කිරීමේ අත්යවශ්ය පළමු පියවරයි.
අතීතයේ ග්රහණයෙන් මිදී අනාගතය කරා යන මාවත
සංහිඳියාව පිළිබඳ සාකච්ඡාවේදී බොහෝ විට සිදුවන්නේ එකිනෙකාට පටහැනි අතීත ආඛ්යානයන් තුළ සිරවීමයි. හිටපු හමුදාපති සහ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්රධානී ජෙනරාල් (විශ්රාමික) ශවේන්ද්ර සිල්වා පෙන්වා දෙන්නේ සැබෑ සංහිඳියාව යනු අතීතයේ පරස්පර මතවාදයන් අතර අතරමං වීම නොව, ඉදිරිගාමී දැක්මකින් යුතුව කටයුතු කිරීම බවයි. ඉතිහාසය දේශපාලන ආයුධයක් ලෙස භාවිතා කරමින් අතීතයේම රැඳී සිටීම, ජාතියක ප්රගමනයට ඇති ප්රධානතම බාධාවකි.
මෙම ප්රවේශය අතිශය තර්කානුකූල වන්නේ, ඉතිහාසය පිරික්සීම වැදගත් වුවද, අතීත දුක්ගැනවිලි මතම පදනම් වීම වර්තමානය සහ අනාගතය අඩපණ කරන බැවිනි. ඔහු යෝජනා කරන්නේ “ඓතිහාසික විවාදයකට” වඩා “වැඩදායී සාමයක්” සඳහා වන ප්රායෝගික ප්රවේශයකි.
“සැබෑ සංහිඳියාව රඳා පවතින්නේ අතීතය නැවත සලකා බැලීම මත පමණක් නොව, සාමකාමී, ස්ථාවර සහ සමෘද්ධිමත් අනාගතයක් එකට ගොඩනැගීම මත ය. සංහිඳියාව අතීතයේ තරඟකාරී ආඛ්යාන තුළ පමණක් ස්ථිරවම සිරවී සිටිය නොහැක.” හිටපු හමුදාපති සහ ආරක්ෂක මාණ්ඩලික ප්රධානී ජෙනරාල් (විශ්රාමික) ශවේන්ද්ර සිල්වා
කල් පවතින සාමය සඳහා වන ප්රායෝගික පදනම
සාමය යනු සටන් විරාමයක් හෝ කඩදාසියකට සීමා වූ දේශපාලන එකඟතාවක් නොවේ. කල් පවතින සාමය යනු සාමාන්ය පුරවැසියාගේ දෛනික ජීවිතය තුළ අරුත් ගැන්වෙන ක්රියාවලියක් බව පෙන්වා දෙන ජෙනරාල් ශවේන්ද්ර සිල්වා, ඒ සඳහා ප්රධාන කුළුණු හතරක් හඳුනා ගනී:
- ආයතන නැවත ගොඩනැගීම – ප්රජාතන්ත්රවාදී සහ සිවිල් ආයතන කෙරෙහි ජනතා විශ්වාසය තහවුරු කිරීම.
- ජීවනෝපායන් යථා තත්ත්වයට පත් කිරීම– පීඩාවට පත් ජනතාවගේ ආර්ථික ස්වාධීනත්වය සහතික කිරීම.
- ප්රජාවන් නැවත පදිංචි කිරීම– යුද්ධය නිසා උන්හිටැන් අහිමි වූවන්ගේ ස්ථාවරත්වය තහවුරු කිරීම.
- අනාගත අස්ථාවරත්වයන් වැළැක්වීම – යළිත් මෙවැනි ගැටුමක් ඇති වීමට ඇති සාධක මුලිනුපුටා දැමීම.
මෙම ප්රායෝගික අංගයන් දේශපාලන විසඳුම්වලට වඩා සාමාන්ය පුරවැසියාට වැදගත් වේ. මන්දයත්, තම දෛනික ජීවනෝපාය සුරක්ෂිත වූ විට සහ තමන් ජීවත් වන සමාජ පද්ධතිය කෙරෙහි විශ්වාසය ගොඩනැගුණු විට, පුරවැසියා තුළ තමාට හිමි අභිමානය නැවත ඇති වේ. ජීවත් වීමට මාවතක් හෝ ස්ථිර නිවසක් නොමැතිව “සංහිඳියාව” යන්න හිස් වචනයක් පමණි.
අතීතයේ අඳුරු මතකයන් දෙස බලා වැලපෙනවා වෙනුවට, අනාගතය දෙස බලා සාමූහිකව ක්රියා කිරීමේ අවශ්යතාව ජෙනරාල් ශවේන්ද්ර සිල්වාගේ මෙම නව ප්රවේශයෙන් මනාව පිළිබිඹු වේ. හිටපු හමුදා නායකයෙකු වශයෙන් ඔහු කරන මෙම ප්රකාශය, අතීතයේ පාඩම් ඉගෙන ගනිමින්, එකිනෙකාගේ වේදනාවන්ට ගරු කරමින්, ප්රායෝගික විසඳුම් ඔස්සේ ඉදිරියට යාමේ වැදගත්කම අවධාරණය කරයි.
