රාක්ෂයන් සමඟ සටන් කිරීම

මහාචාර්ය ජයදේව උයන්ගොඩ

“අපි ආණ්ඩුව පමණක් අපේ අතට ගෙන තිබෙනවා. තවමත් අපට රාජ්‍ය බලය ලැබී නැහැ.”

එන්පීපී ආධාරකරුවන් කිහිපදෙනෙකු එන්පීපී ආණ්ඩුව සිය ප්‍රධාන මැතිවරණ පොරොන්දු ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී මන්දගාමී බවට පැමිණිලි කිරීමට පටන් ගත් විට, මීට මාස කිහිපයකට පෙර එන්පීපී හි මිත්‍රශීලී කෘෂිකර්ම, ඉඩම් සහ වාරිමාර්ග අමාත්‍ය ලාල්කාන්ත විසින් ලබා දුන් මෙම පැහැදිලි කිරීම තරමක් ප්‍රහේලිකාවක් විය.

විරුද්ධ දේශපාලන අදහස් දරන ඔහුගේ විවේචකයන් බොහෝ දෙනෙක් ඔහුට මාක්ස්වාදියෙකු යැයිද, ඊටත් වඩා දරුණු ලෙස ලෙනින්වාදියෙකු යැයිද ලේබල් කිරීමට කාලය නාස්ති නොකළහ. එමෙන්ම එන්පීපී හි සැඟවුණු ‘කොමියුනිස්ට්’ සහ පැරණි ජවිපෙ අරමුණු පිළිබඳව අවංකව පිළිගැනීම ගැන ඔහුට ස්තුති කිරීමටද ඔවුහු කටයුතු කළහ.

මෑතකදී ප්‍රවාහන හා මහාමාර්ග නියෝජ්‍ය අමාත්‍ය ආචාර්ය ප්‍රසන්න ගුණසේන , ලාල්කාන්තගේ ප්‍රහේලිකාකාරී මතය නැවත ඉදිරිපත් කළේය

“ඔව්, අපට ආණ්ඩුව තිබෙනවා, නමුත් රාජ්‍ය බලය නැහැ.”

ඔහුගේ අදහස වන්නේ රාජ්‍යයේ ව්‍යවස්ථාදායක සහ විධායක ශාඛා පාලනයට ගැනීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන බවයි. එමඟින් එන්පීපී වෙත ලැබී ඇත්තේ ආණ්ඩුව පමණක් වන අතර, රාජ්‍යය නොවේ. එබැවින් දැන් එන්පීපී රාජ්‍ය බලයද තමන් සතු කරගැනීමට කටයුතු කළ යුතු බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.

22 වන සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් පැවති විශාල සටනෙන් අලුතෙන් පැමිණි එන්පීපී දේශපාලන විරුද්ධවාදීන්, ප්‍රසන්න ගුණසේන අමාත්‍යවරයා විසින් ලාල්කාන්තගේ මතය නැවත ඉදිරිපත් කිරීම නව අනතුරු ඇඟවීමේ සංඥාවක් ලෙස දුටහ. ඔවුන්ගේ අදහස වූයේ එන්පීපී සිය සැඟවුණු ජවිපෙ ව්‍යාපෘතිය වන ‘රාජ්‍යය අත්පත් කර ගැනීම’ සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටින බවයි.

මා සමඟ පැවති සාකච්ඡාවලදී, එන්පීපී වෙත ඡන්දය දුන් සාමාන්‍ය පුරවැසියන් කිහිපදෙනෙකුද එන්පීපී හි ‘න්‍යායවේදීන්’ විටින් විට නැවත නැවතත් ඉදිරිපත් කරන අදහස් පිළිබඳව යම් ව්‍යාකූලත්වයක් පළ කළහ. එක් විමසිලිමත් පුරවැසියෙකු මගෙන් ඇසූ සරල ප්‍රශ්නයක්, මෙම දේශපාලන න්‍යායවේදීන් විසින් ඇති කර ඇති ව්‍යාකූලත්වය මැනවින් සාරාංශ කළේය.

“දැන් එන්පීපී රාජ්‍යයක් නේද තියෙන්නේ?”

සිංහල භාෂාවරාජ්‍යය ’ යන වචනය සංස්කෘත මූලයක් සහිත ‘රාජ්‍යය’ යන වචනයෙන් බිඳී ආවකි. ‘රාජ්‍යය’ යන්නෙන් State යන අදහස අදහස් වේ. එහෙත් ‘රාජ්‍යය’ යන්නට ඉංග්‍රීසි භාෂාවේදී Regime සහ Government යන ද්විත්ව අර්ථයක් ඇත.

මෙහි සැබෑ ගැටලුව වන්නේ ජනප්‍රිය අවබෝධය තුළ ආණ්ඩුව සහ රාජ්‍යය අතර වෙනසක් නොමැති වීමයි. විශේෂඥයන් නොවන සාමාන්‍ය ජනතාව සඳහා ආණ්ඩුව යනු රාජ්‍යයයි; රාජ්‍යය යනු ආණ්ඩුවයි.

රාජ්‍යයද? ආණ්ඩුවද? — ව්‍යාකූලත්වය

එසේ නම්, රාජ්‍යය සහ ආණ්ඩුව පිළිබඳ මෙම අඛණ්ඩ ව්‍යාකූලත්වයට වගකිව යුත්තේ කවුද?

දේශපාලන න්‍යාය තුළ එකිනෙකාට විරුද්ධ කඳවුරු දෙකක් වූ 17 වැනි සියවසේ ඉංග්‍රීසි ලිබරල්වාදීන් සහ 19 වැනි සියවසේ මාක්ස්වාදී දේශපාලන චින්තකයන් මෙම විශාල සංකල්පමය ව්‍යාකූලත්වයට වගකිව යුතුය.

පුරෝගාමී ලිබරල් දාර්ශනිකයකු වූ ජෝන් ලොක්, “ජනතාව” විසින් සෘජුව තෝරා පත්කරගනු ලබන පාර්ලිමේන්තු සාමාජිකයන්ගෙන් සමන්විත නියෝජිත ආණ්ඩුව පිළිබඳ අදහස දේශපාලන න්‍යායට හඳුන්වා දුන්නේය.

ලොක්ට අනුව, පරම්පරාගත සහ ඒකාධිපති රජෙකුට ප්‍රතිවිරුද්ධ නියෝජිත ආණ්ඩුව, ජනතාවගේ දේශපාලන කැමැත්තේ සැබෑ භාරකරු විය. රජු රාජ්‍යය සහ ස්වෛරීභාවය නියෝජනය කළ අතර, පාර්ලිමේන්තුව ජනතාව සහ ඔවුන්ගේ “නිදහස් දේශපාලන කැමැත්ත” නියෝජනය කළේය.

තේරී පත් වූ පාර්ලිමේන්තුව “ජනතා ස්වෛරීභාවය” නියෝජනය කරන බව පැහැදිලිව පැවසීමට ලොක් මැළි වුවද, මැතිවරණ හරහා ප්‍රකාශ වන “ජනතාවගේ අනුමැතිය” එය තුළ අන්තර්ගත වන බව ඔහු තර්ක කළේය.

“ස්වෛරී ජනතාව” සහ “ජනතා ස්වෛරීභාවය” යන සංකල්ප ඇත්ත වශයෙන්ම ප්‍රංශයේ රැඩිකල් ලිබරල්වාදියකු වූ රූසෝ සහ 17 වැනි සියවසේ කැරලිකාර ඉංග්‍රීසි රිපබ්ලිකන්වාදීන් විසින් ජනප්‍රිය කළ රිපබ්ලිකන් දේශපාලන අදහස් විය.

අහඹු ලෙස, ශ්‍රී ලංකාවේ සමකාලීන ව්‍යවස්ථාමය ජනතා ස්වෛරීභාවය පිළිබඳ සංකල්පය, ප්‍රංශ සහ සමාජවාදී රිපබ්ලිකන් න්‍යායන් මෙන්ම බ්‍රිතාන්‍ය ලිබරල්වාදීන්ගේ “පාලනයට යටත් වූවන්ගේ අනුමැතිය” යන සම්ප්‍රදායන්ගේ දෙමුහුන් නිෂ්පාදනයකි.

මේ අතර, 19 වැනි සහ 20 වැනි සියවස්වල මාක්ස්වාදීන්, රාජ්‍යය සහ ආණ්ඩුව අතර පැහැදිලි වෙනසක් ඇති කරමින් ලිබරල්වාදීන්ට වඩා තවත් පියවර කිහිපයක් ඉදිරියට ගියහ.

මාක්ස්වාදී දේශපාලන න්‍යායට අනුව, “ආණ්ඩුව” ආර්ථික හා සමාජ බලය අල්ලාගෙන සිටින ආධිපත්‍යමය පන්තිය සතු සහ එම පන්තිය විසින් පාලනය කරනු ලබන රාජ්‍යයට යටත්ය. එබැවින් ව්‍යවස්ථාදායකය සමස්ත රාජ්‍ය ව්‍යුහයේ එක් කොටසක් පමණක් වන අතර, එය රාජ්‍ය බලයේ එක් උපකරණයකි.

ලිබරල් දේශපාලන න්‍යාය රාජ්‍යය පිළිබඳ වෙනම න්‍යායක් වර්ධනය කිරීම දිගින් දිගටම ප්‍රතික්ෂේප කළ අතර, මාක්ස්වාදී දේශපාලන චින්තනය මාක්ස්, එංගල්ස් සහ ලෙනින්ගේ මූලික අදහස් මත පදනම්ව රාජ්‍යය පිළිබඳ විස්තරාත්මක න්‍යායක් වර්ධනය කර ඇත.

එහි ආරම්භක උපකල්පනය වන්නේ, ඕනෑම සමාජයක රාජ්‍යය යනු ආර්ථික හා සමාජීය වශයෙන් ආධිපත්‍ය දරන ‘පාලක පන්තියේ’ අවසාන දේශපාලන බල ආයතනය බවයි.

රාජ්‍යය යනු සූරාකනු ලබන සහ යටත් කරනු ලබන සමාජ පන්ති පීඩනයට ලක් කිරීමට හා පාලනය කිරීමට පාලක පන්ති අත ඇති අවසාන ආයුධය හෝ උපකරණයයි.

රාජ්‍යයේ මූලික ආයතන වන්නේ ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය, අධිකරණය, රාජ්‍ය නිලධාරි යාන්ත්‍රණය සහ හමුදාව, පොලීසිය, බන්ධනාගාර සහ අනෙකුත් නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතනවලින් සමන්විත මර්දනකාරී උපකරණයි.

මේ අතර, ලිබරල් න්‍යාය මෙන් නොව මාක්ස්වාදය රාජ්‍යය සහ ආණ්ඩුව අතර වෙනසක් නොකරයි. ලිබරල්වාදයට රාජ්‍යය පිළිබඳ න්‍යායක් නොමැත. එයට ඇත්තේ ආණ්ඩුව පිළිබඳ හෝ ‘දේශපාලන පද්ධතිය’ පිළිබඳ න්‍යායක් පමණි.

මාක්ස්වාදීන්ට අනුව, ධනවාදී සමාජයක ව්‍යවස්ථාදායකය, විධායකය සහ අධිකරණය යනු පාලක ධනේශ්වර පන්තිය සතු රාජ්‍යයේ ඒකාබද්ධ කොටස්ය.

එබැවින් නූතන රාජ්‍යය යනු ධනේශ්වර පන්තියේ පන්ති බලය සහ ආධිපත්‍යය නියෝජනය කරන ආයතනයක් හා උපකරණයකි.

ලිබරල් නීතිමය හා ව්‍යවස්ථාමය විද්වතුන් විශ්වාස කරන ආකාරයට එය සමාජ ගැටුම් සම්බන්ධයෙන් මධ්‍යස්ථ විනිශ්චයකරුවෙකු නොවේ. රාජ්‍යයට සෑම විටම පන්තිමය නැඹුරුවක් සහ පක්ෂග්‍රාහීත්වයක් ඇත. ඒ, එය පාලක පන්තියේ අවශ්‍යතා නියෝජනය කරමින්, ආරක්ෂා කරමින් සහ ක්‍රියාත්මක කරන බැවිනි.

ලාල්කාන්ත–ප්‍රසන්න ගුණසේන මතය මෙම ද්විධ්‍රැවීය න්‍යාය තුළ කොතැනද?

රාජ්‍යය සහ ආණ්ඩුව පිළිබඳ දේශපාලන න්‍යායේ මෙම ද්විධ්‍රැවීය පරාසය තුළ ලාල්කාන්ත–ප්‍රසන්න ගුණසේන මතය අපට ස්ථානගත කළ හැක්කේ කොතැනද?

බොහෝ දෙනෙකුට පුදුම සහගත ලෙස, එය ලිබරල් සහ මාක්ස්වාදී රාජ්‍ය න්‍යායන් දෙකෙහිම මුල් ඇති අදහසකි.

එහි අර්ධ-ලිබරල් උපකල්පනය වන්නේ ආණ්ඩුව මූලික වශයෙන් ජනතාව විසින් තෝරා පත්කරගත් නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත ව්‍යවස්ථාදායකය බවයි.

එහි මාක්ස්වාදී කොටස සමකාලීන ශ්‍රී ලංකාව සම්බන්ධයෙන් ඉදිරිපත් කරන ප්‍රකාශය වන්නේ රාජ්‍යයේ ‘යාන්ත්‍රණය’ — එනම් රාජ්‍ය නිලධාරි යාන්ත්‍රණය, ආරක්ෂක හා සුරක්ෂිතතා ආයතන මෙන්ම නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන ආයතන තවමත් පැරණි පාලන තන්ත්‍රයේ හෝ පැරණි පාලක ප්‍රභූන්ගේ බලපෑම යටතේ පවතින බවත්, ඔවුන් විසින් මෙහෙයවනු ලබන බවත්ය.

රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය පාලනය නොකරන ආණ්ඩුවක් යනු සීමිත සහ විධිමත් බලයක් පමණක් ඇති ආණ්ඩුවකි. එවැනි ආණ්ඩුවක් සෑම විටම අනාරක්ෂිත හා දුර්වල වීමේ අවදානමට මුහුණ දෙයි.

එබැවින් ලාල්කාන්ත–ප්‍රසන්න ගුණසේන මතය එන්පීපී ආණ්ඩුවට මුහුණ දීමට සිදුව ඇති අසාමාන්‍ය ගැටලුවක් වෙත අවධානය යොමු කරයි.

එන්පීපී ආණ්ඩුව ජනතාවගේ අනුමැතියෙන් රාජ්‍යයේ සහ රාජ්‍ය බලයේ කේන්ද්‍රීය කොටස් වන ව්‍යවස්ථාදායකය සහ විධායකය සැබවින්ම අත්පත් කරගෙන ඇත.

ශ්‍රී ලංකා පද්ධතිය තුළ අධිකරණය ඉතා දුර්ලභ අවස්ථාවන් හැරුණු විට රාජ්‍යයේ ප්‍රධාන බල කේන්ද්‍රයක් නොවේ.

ලාල්කාන්ත–ගුණසේන ප්‍රකාශනයෙන් සැබෑ ලෙස ප්‍රකාශ වන්නේ නව පරිවර්තනීය දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයක් සහිත ඕනෑම නව පාලන තන්ත්‍රයකට මඟහැරිය නොහැකි ‘පරිවර්තන කාංසාව’යි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් තුළ, ප්‍රභූ පන්තියට හෝ පාලක පන්තියට අයත් නොවන පක්ෂයකට බලයට පැමිණ ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට හැකිය. එහෙත් තීරණාත්මක දේශපාලන ක්‍රියාමාර්ග ගැනීමේදී එයට ඇත්තේ සීමිත හා තාවකාලික හැකියාවක් පමණක් විය හැකිය.

එසේ නම් රාජ්‍යය පාලනය කරන්නේ කවුද?

ආර්ථික හා සමාජීය වශයෙන් ආධිපත්‍ය දරන පන්ති සහ රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය තුළ සිටින ඔවුන්ගේ නියෝජිතයන්ය.

අතීතයෙන් ලැබෙන පාඩම්

එන්පීපී නායකත්වයට වර්තමානයේ මුහුණ දීමට සිදුව ඇති මෙම ‘පරිවර්තන කාංසාව’ ශ්‍රී ලංකාවේම අතීත දේශපාලන ඉතිහාසය අපට සිහිපත් කරයි.

1956 MEP (මහජන එක්සත් පෙරමුණ) ආණ්ඩුව, රාජ්‍ය ධනවාදී ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සහ සිංහල–බෞද්ධ රාජ්‍ය ප්‍රතිනිර්මාණය යන ද්විත්ව පරිවර්තනීය ව්‍යාපෘති ආරම්භ කළ අවස්ථාවේදී, ‘ආණ්ඩුව තිබුණත් රාජ්‍යය නොමැති’ වීමේ උභතෝකෝටිකයට මුහුණ දුන්නේය.

පරාජයට පත් වූ පැරණි පාලක ප්‍රභූන් දැඩි ප්‍රතිප්‍රහාරයක් එල්ල කළහ.

විශාල ජනවරමක් තිබියදීත්, MEP ආණ්ඩුවට එහි ජනප්‍රිය අග්‍රාමාත්‍යවරයා ඝාතනයට ලක්වීමෙන් අහිමි විය. ප්‍රතිසංස්කරණවාදී සන්ධාන ආණ්ඩුව සිය ධුර කාලය අවසන් වීමට පෙර බිඳ වැටුණි.

1963–64 SLFP–වමේ සන්ධාන ආණ්ඩුව, UNP-හිතවාදී ධනේශ්වර පන්තියට එරෙහි විවෘත ප්‍රහාරයක් දියත් කරමින් සිය රාජ්‍ය ධනවාදී ප්‍රතිසංස්කරණ වේගවත් කිරීමට දැඩි ලෙස කැපවී සිටියේය.

වැඩි කලක් ගතවීමට පෙර, UNP හි ආධිපත්‍යමය සහ දක්ෂිණාංශික පාලක පන්තියේ කෞටිල්‍යමය නායකයන්, ප්‍රතිවාදී පාලක පන්තියේ කණ්ඩායමක් වීමට අපේක්ෂා කළ එම වාමාංශික ප්‍රතිසංස්කරණවාදී සන්ධාන ආණ්ඩුව පාර්ලිමේන්තුව තුළම බිඳ වැටීමට බල කළහ.

ඉහත විස්තරය, දේශපාලන බලය පිළිබඳ මාක්ස්වාදී රාජ්‍ය න්‍යාය පවසන දේ නොසලකා හැරිය නොහැකි බවද අපට පෙන්වා දෙයි.

දේශපාලන බලය එක් සමාජ පන්තියකින් තවත් සමාජ පන්තියකට මාරුවීම යනු රාජ්‍යය සහ රාජ්‍ය බලය පාලනය කරන්නේ කවුද යන්නෙහි වෙනසක් ඇති කිරීමකි.

එබැවින් 2024 මාලිමාවේ මැතිවරණ ජයග්‍රහණය හුදෙක් පාලන තන්ත්‍රයක වෙනසක් ලෙස කියවිය නොහැක.

එය සාම්ප්‍රදායික පාලක පන්තියෙන් සහ එහි කණ්ඩායම්වලින් සම්පූර්ණයෙන්ම පිටත සිටින දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් වෙත දේශපාලන බලය සහ රාජ්‍යය පාලනය කිරීමේ අධිකාරිය මාරුවීමේ ආරම්භයක් සනිටුහන් කළේය.

ආණ්ඩුවේ දේශපාලන හා පන්තිමය ස්වභාවය වෙනස් වී ඇතත්, රාජ්‍යයේ පන්තිමය ස්වභාවය එලෙසම පවතී.

ව්‍යුහාත්මක ප්‍රතිසංස්කරණ සඳහා දුප්පත් ජනතාවට හිතකර මැතිවරණ ජනවරමක් සහිත මධ්‍යස්ථ වාමාංශික ආණ්ඩුවකට, පැරණි පාලක ප්‍රභූන්ට තවමත් පක්ෂපාතී රාජ්‍යයක් තුළ තවත් කොපමණ කාලයක් ක්‍රියා කළ හැකිද?

ලාල්කාන්තගේ ප්‍රකාශයේ අදාළත්වය සහ ප්‍රයෝජනවත් බව අපට හමුවන්නේ මෙතැනදීය.

අඳුරේ සිටින රාක්ෂයෝ

දේශපාලන බලය එක් පන්තියකින් තවත් පන්තියකට මාරුවීම තුළ අන්තර්ගත දැවැන්ත අවදානම් පිළිබඳව 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේ ඉතාලි මාක්ස්වාදී චින්තකයකු වූ ඇන්ටෝනියෝ ග්‍රාම්ෂි කළ අනතුරු ඇඟවීම සිහිපත් කිරීමටද දැන් කාලයයි.

පාලක පන්තියකින් පාලක නොවන පන්තියකට දේශපාලන බලය මාරුවීම නිසා ඇතිවන ‘පරිවර්තන කාංසාව’ ග්‍රාම්ෂි නාට්‍යමය නමුත් යථාර්ථවාදී ආකාරයෙන් විස්තර කළේය:

“පැරණි ලෝකය මිය යමින් පවතී. නව ලෝකය උපත ලැබීමට අරගල කරයි. දැන් රාක්ෂයන්ගේ කාලයයි.”

ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මෑතකදී පොළොන්නරුවේ සහ නොච්චියාගමදී කළ කථා දෙකෙහි, ජනතාව අමතන වාග්විලාසයට යටින් ප්‍රබල දේශපාලන පණිවිඩයක්ද තිබුණි:

“රාක්ෂයන් කවුදැයි අපි දනිමු. රාක්ෂයන් සමඟ සටන් කරන්නේ කෙසේදැයිද අපි දනිමු.”

එන්පීපී විසින් රට පුරා ආරම්භ කර ඇති ජනතා බලමුළුගැන්වීමේ ව්‍යාපාරය, ‘රාක්ෂයන්ට’ එරෙහි ‘ජනතා යුද්ධයක්’ ආරම්භ වීමට ආසන්න බවට පැහැදිලි සංඥාවකි.

පාර්ලිමේන්තු සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී–ව්‍යවස්ථාමය මාර්ගය ඔස්සේ, සුමට ලෙස ‘පද්ධති වෙනස’ ලෙස හඳුන්වන දෙය වෙත යාමට කැපවී සිටින එන්පීපී සඳහා, ජනතා බලමුළුගැන්වීම සහ පක්ෂය ශක්තිමත් ලෙස ගොඩනැගීම හොඳම ආරක්ෂාවයි.

පන්ති සටන තියුණු කිරීම

පැහැදිලිවම, ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනය ගුණාත්මකව නව අවධියකට ඇතුළු වී ඇති අතර, විරුද්ධ දේශපාලන කඳවුරු අතර තීව්‍ර වන ප්‍රතිවිරෝධතා බොහෝ දුරට විවෘතවම ප්‍රකාශ වීමට ඉඩ තිබේ.

වාචික වාග්විලාසය වඩාත් දැඩි වනු ඇත.

අධිකරණ ශාලාව නව සටන් භූමිය බවට පත්වනු ඇත.

ධනවත් පවුල් පසුබිම්වලින් පැමිණෙන බොහෝ නව සිරකරුවන් බන්ධනාගාර වෙත පැමිණෙනු ඇත.

රාක්ෂයන් හොල්මන් කිරීමට පටන් ගනු ඇත.

කුමන්ත්‍රණ න්‍යායවාදීන්ටද විශාල අවස්ථාවක් ලැබෙනු ඇත.

ජනාධිපතිවරයාටත්, එන්පීපී ආණ්ඩුවටත්, එහි දේශපාලන නායකත්වයටත් දැන් පෙර නොවූ විරූ ඓතිහාසික වගකීමක් ඇත: ජනතාවගේ ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කිරීම, පසුගිය වසර දෙක තුළ ලබාගෙන ඇති ධනාත්මක ජයග්‍රහණ තහවුරු කිරීම සහ සැබෑ පද්ධතිමය පරිවර්තනීය වැඩසටහන් ආරම්භ කිරීමයි.

ආර්ථික හා සමාජ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය සම්බන්ධයෙන් IMF වෙතින් ස්වෛරීභාවය නැවත ලබා ගැනීම ඉදිරියේ ඇති ප්‍රධාන කාර්යයකි.

අවසාන වශයෙන්, පන්ති සටන තීව්‍ර වන වර්තමාන මොහොතේ ආණ්ඩුව විසින් නොසලකා හැරිය යුතු නැති ඵලදායී ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී යාන්ත්‍රණ දෙකක් වන්නේ

ජනතා බලමුළුගැන්වීම සහ

එන්පීපීය පාලක පක්ෂය ලෙස ශක්තිමත් කිරීමය.

උදේනි සමන් කුමාරගේ FB පිටුවෙන් උපුටා ගන්නා ලදී