ශ්‍රී ලංකාව ලෝක බැංකුව විසින් පහළ මධ්‍යම ආදායම් රටකින් ඉහළ මධ්‍යම ආදායම් රටක් ලෙස නැවත වර්ගීකරණය කර ඇත. රජය මෙය ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සාර්ථක වී ඇති බවට සාක්ෂියක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි.
නමුත් මේ ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීම සාමාන්‍ය ජනතාවගේ ජීවිතවල යථාර්ථය සමඟ ගැලපේද?
අද ශ්‍රී ලංකාවේ ජනතාවගෙන් විශාල පිරිසක් දරිද්‍රතා රේඛාව යටතේ හෝ එයට ආසන්නව ජීවත් වෙති. පෝෂණ හිඟය ඉහළ යමින් පවතී. රජයේ රෝහල්වල ඖෂධ හිඟය දැඩි වී ඇත. කුඩා හා මධ්‍ය පරිමාණ ව්‍යාපාර දුර්වල ඉල්ලුම, ඉහළ බදු සහ ණය පොලී බර යටතේ කඩා වැටෙමින් පවතී. ජීවන වියදම් බරින් පවුල් පීඩාවට පත්ව සිටිති.
එක් පැත්තකින් ජනතාව මූලික ආහාර පවා ලබා ගැනීමට අරගල කරන අතර, අනෙක් පැත්තෙන් සුඛෝපභෝගී Rolls-Royce, Bentley, Tesla සහ ඉහළම BYD වාහන රට තුළ වැඩි වශයෙන් පෙනෙන්නට ඇත. තවත් සමහරු සුළු රෝග සඳහා පවා සිංගප්පූරුවට ප්‍රතිකාර සඳහා යති.
මෙය සරලවම ආර්ථික අසමතාවයක් නොවේ. මෙය සමාජ විභේදයකට පදනමක්.
ආර්ථික වර්ධනය කිහිප දෙනෙකුට පමණක් ලැබෙන විට, බහුතරය දුක් විඳිනවා නම්, එය සැබෑ ප්‍රගතියක් නොවේ. එය අසාධාරණත්වය පිළිබඳ හැඟීම තවත් වැඩි කරයි.
ලෝක බැංකුවේ ලේබලයකින් රටේ සාර්ථකත්වය තීරණය කළ නොහැක. එය තීරණය වන්නේ සාමාන්‍ය ජනතාවට තම ජීවිතය ගෙන යා හැකිද, තම දරුවන්ට හොඳ අනාගතයක් ලබා දිය හැකිද යන්න මතය.
ශ්‍රී ලංකාව අද “ඉහළ මධ්‍යම ආදායම්” රටක් නම්, වැදගත්ම ප්‍රශ්නය මෙයයි: එය ජනතාවගේ ජීවිතවලට ඇත්තෙන්ම දැනෙනවාද?
~ විශේෂ ලියුම්කරුවකු විසිනි
