රෂිකා හෙන්නායක අප්‍රේල් 27 ,ලෝකය (අවුට්බවුන්ඩ් ටුඩේ):

පුවත අසන්න මෙතැනින්..

පුවත නරඹන්න මෙතැනින්..

දින 100 කින් මැරතන් 100 ක්: හැනා කොක්ස්ගේ අදහාගත නොහැකි ඉන්දියානු චාරිකාව

පසුගිය ඉරිදා පැවැත්වූ ලන්ඩන් මැරතන් තරගය අවසන් කළ දහස් සංඛ්‍යාත ක්‍රීඩකයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු, පසුදා උදෑසන අවදි වන්නට ඇත්තේ සිය නිවසේ පඩිපෙළක් පවා බැස ගැනීමට නොහැකි තරම් දැඩි පාද වේදනාවකිනි. “මොනම හේතුවකටවත් ආයෙ නම් මේක කරන්නේ නැහැ” යැයි ඔවුන් තමන්ටම සපථ කර ගන්නවා නොඅනුමානය. නමුත් හැනා කොක්ස් (Hannah Cox) නම් කාන්තාව දෙස බලන්න; ඇය තවත් සැතපුම් 26.2ක් දිවීමට සූදානම්ය. ඇත්ත වශයෙන්ම ඇය එවැනි මැරතන් තරග 100ක්, දින 100ක් පුරා අඛණ්ඩව ඉන්දියාව හරහා දිව ගොස් අවසන් කළාය.

මීට වසර එකහමාරකට පෙර කිසිදා දිවීමේ නිරත නොවූ 41 හැවිරිදි කාන්තාවක්, ඉන්දියාවේ කර්කශ මාර්ග ඔස්සේ කිලෝමීටර් 4,200ක දුරක් ගෙවා දැමීමට ගත් තීරණය හුදු ක්‍රීඩා කෞශල්‍යයකට එහා ගිය අසාමාන්‍ය මානුෂීය කතාවකි.

විනාඩි 30 සිට කිලෝමීටර් 4200 දක්වා: හැනාගේ නොසැලෙන අධිෂ්ඨානය

හැනාගේ පරිවර්තනය ඇදහිය නොහැකි තරම්ය. 2024 වසරේ ගිම්හානයේදී මිතුරෙකු ඇයට මෙම අභියෝගය යෝජනා කරන විටත් ඇය දිවීමේ නිරත වූ අයෙකු නොවේ. ඇය මැන්චෙස්ටර්හි දේශීය දිවීමේ සමාජයකට සම්බන්ධ වී සතියකට තුන් වතාවක් විනාඩි 30 බැගින් දිවීම ආරම්භ කළාය.

ක්‍රමයෙන් ඇය සිය ශරීරය හුරු කළේ බ්‍රිතාන්‍යයේදී දියත් කළ “20 20 20” අභියෝගය (දින 20ක් පුරා සතියේ දිනවල කිලෝමීටර් 20 බැගින් දිවීම) සහ දින 7ක් තුළ මැරතන් 7ක් දිවීම වැනි දැඩි පුහුණු ක්‍රමවේද හරහාය. “ඇය මෙය කරනු ඇතැයි මුලදී කිසිවෙකු විශ්වාස කළේ නැත,” හැනා පවසයි. නමුත් ඇය සිය රැකියාවෙන් පවා ඉල්ලා අස්වී, වෑන් රථයක් සහ කුඩා සහායක කණ්ඩායමක් සූදානම් කර ගනිමින් ‘Project Salt Run’ වෙනුවෙන් සිය ජීවිතයම කැප කළාය.

මෝටර් රථ ටයර්වලින් අලුත්වැඩියා කළ පාවහන්: තිරසාර බවේ සංකේතය

හැනාගේ පාවහන්වල යටි පතුල් දෙස බැලූ විට ඇය ගෙවා ආ දුෂ්කර මාවතේ කතාව මොනවට පැහැදිලි වේ. පාරිසරික පුණ්‍යායතන වෙනුවෙන් පවුම් මිලියනයක අරමුදලක් රැස් කිරීමේ අරමුණින් යුතුව, ඇය මෙම ගමන සඳහා පාවහන් යුගල තුනක් පමණක් භාවිතා කළාය.

ඉන්දියාවේ දුහුවිල්ලෙන් වැසුණු, රළු මාවත්වල දිවීමේදී ඇයගේ පාවහන් අබලන් වූ විට, ඇය පාර අයිනේ තිබූ පැරණි මෝටර් රථ ටයර් කැබලි යොදා ඒවායේ යටි පතුල් අලුත්වැඩියා කර ගත්තාය. ඇය තවමත් එම පාවහන් යුගලක් පාවිච්චි කරයි. මෙය හුදු පිරිමැස්මකට වඩා, ඇය පෙනී සිටින පාරිසරික මෙහෙවර සහ ඕනෑම අභියෝගයකට මුහුණ දීමේ නිර්මාණශීලී ඔරොත්තු දීමේ ශක්තිය මැනවින් පිළිබිඹු කරන්නකි.

රිචඩ් බ්‍රැන්සන් සහ දුෂ්කර මාවත

ඇයගේ ගමනේ 24 වන දිනයේදී ටජ් මහල් අසලදී ලෝක ප්‍රකට ව්‍යවසායක රිචඩ් බ්‍රැන්සන් හමුවීම ඇය ලැබූ සුවිශේෂී අත්දැකීමකි. රිචඩ් බ්‍රැන්සන් ඇයට සුඛෝපභෝගී හෝටලයක රාත්‍රී භෝජනයකට ඇරයුම් කළද, ඒ වන විට ඇය දැඩි ලෙස අසනීප වී සිටියාය. අලංකාර වැසිකිළි තුළ වමනය කරමින් දැඩි අපහසුවෙන් පසුවූ ඇයට, ඉන් පසු දින රෝගී තත්ත්වය මැදම මැරතන් තරගය දිවීමට සිදු විය.

ඉන්දියාවේදී ඇයට කිලෝග්‍රෑම් 10කට වඩා බර අඩු වූ අතර, සුඛෝපභෝගී හෝටල් වෙනුවට ඇයට රාත්‍රිය ගත කිරීමට සිදු වූයේ මහා මාර්ග අසල හෝ ඉන්ධන පිරවුම්හල් අසල නවතා තිබූ කුඩා වෑන් රථයකය. ඇය සිය හිසකෙස් සෝදා ගත්තේ පවා ඉන්ධන පිරවුම්හල්වල කරාමවලිනි. ඒ පිළිබඳව ඇය පසුව මෙසේ පැවසුවාය:

“රිචඩ් බ්‍රැන්සන් හමුවීම මිනිසුන් වැඩියෙන්ම කතා කරන කොටස වුවත්, එය මුළු ගමනෙන්ම ඉතා කුඩා කොටසක් පමණයි. ප්‍රජා සහයෝගය සහ පොදු අරමුණක් වෙනුවෙන් එක්වීමයි මේ ව්‍යාපෘතියේ සැබෑ සාර්ථකත්වය.”

නිරෝගී පාද පිටුපස ඇති රහස

මැරතන් 100ක් දිවීමෙන් පසුවත් හැනාගේ පාදවල ඇඟිලි නිය පෙළ හෝ බිබිලි කිසිවක් ඇති නොවීම පුදුම සහගතය. ඇතැම් සුපිරි ධාවකයන් පුද්ගලික ජෙට් යානා භාවිතා කරමින් අභියෝග ජය ගන්නා විට, හැනා සතු වූයේ හතර දෙනෙකුගෙන් යුත් ඉතා කුඩා කණ්ඩායමකි. එහි සිටි ‘රහස් අවිය’ වූයේ ඇයගේ පාද රෝග විශේෂඥයාය (Podiatrist).

මනෝවිද්‍යාඥ Amy Whitehead ගේ මතයට අනුව, හැනාගේ සාර්ථකත්වය කරුණු තුනක එකතුවකි:

• ස්වයං පාලනය (Autonomy): රැකියාවෙන් ඉල්ලා අස්වී තම අභිමතය පරිදි අභියෝගය භාර ගැනීම.
• සමාජ සහයෝගය (Social Support): ඇයගේ කුඩා සහායක කණ්ඩායම සහ මඟ දෙපස ඇයට ආහාර පිස දුන් ඉන්දියානු ප්‍රජාව.
• නිපුණතාවය (Competence): විනාඩි 30ක සිට කිලෝමීටර් 4200 දක්වා ඇය ලැබූ ක්‍රමික පුහුණුව.

ඇයගේ ආහාර රටාව පවා “කිලෝමීටර් 15 – ආහාර – කිලෝමීටර් 15 – ආහාර – කිලෝමීටර් 12” ලෙස විද්‍යාත්මකව සැලසුම් කර තිබුණි. උදෑසන කෙසෙල් සහ රටකජු බටර් සහිත පෝෂ්‍යදායී කැඳ වේලකින් ආරම්භ කර, දිවා ආහාරයට මාමයිට් (Marmite) සහ බිත්තර සහිත බත් හෝ අල පෙති භාවිතා කරමින් ඇය සිය ශක්තිය කළමනාකරණය කර ගත්තාය.

පියාණන් වෙනුවෙන් ලියූ ප්‍රේමනීය සිහිවටනය: Project Salt Run

ශාරීරික විඳදරාගැනීමට වඩා හැනාව මෙහෙයවූයේ ඇයගේ පියා වන ඩෙරික් (Deric) සහ ඇයගේ ඉන්දියානු උරුමය කෙරෙහි වූ දැඩි සෙනෙහසයි. ඇය තෝරා ගත් මාර්ගය 19 වන සියවසේ බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේ ලුණු බදු අය කිරීම සඳහා යොදාගත් 'ඉන්දියාවේ මහා වැට' (Great Hedge of India) පිහිටි ඓතිහාසික මාර්ගයයි.

කොටි ප්‍රහාර ඇති විය හැකි භයානක කලාපවලදී පොලිස් ආරක්ෂාව සහිතව පවා දිවීමට ඇයට සිදු විය. ඇය සිය ගමන නිම කළේ කොල්කටා නගරයට සැතපුම් කිහිපයක් මෙපිටින්, ඇයගේ පියා උපන් ස්ථානය අසලිනි. ඇය මෙම අත්දැකීම හෘදයාංගමව විස්තර කරන්නේ මෙලෙසිනි:

"Project Salt Run මට හැඟුණේ මගේ පියාණන් වෙනුවෙන් මා ලියූ, බොහෝ ප්‍රමාද වූ ප්‍රේමනීය සිහිවටනයක් ලෙසයි."

හැනා කොක්ස්ගේ මෙම වීර වික්‍රමය ශාරීරික දස්කමක් පමණක් නොව, එය මානුෂීය බැඳීම් සහ පාරිසරික මෙහෙවරක් වෙනුවෙන් කළ අතිමහත් කැපකිරීමකි. පවුම් මිලියනයක අරමුදල කරා යන ඇයගේ ගමන තවමත් අවසන් වී නැත. මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා ඇය පෞද්ගලික ණය පවා ලබාගෙන ඇති අතර, තවමත් එම අරමුදල් සපුරා ගැනීමට ඇය වෙහෙසෙයි.“