“මෙහෙත් හරි වැස්ස!”
මතකයක් අකුණු ඉරි අඳින’තර
ගිඩිගිඩියෙ හෙන ගහන්නැහෙ හද ගැහෙනවා
“ඔහෙත් හෙම වෙන්ටැ?”
නොම අසමි, වෙමි නිස්සද්ද
මල් පිපෙන වසන්තෙද දන්නෙ නෑ – මං හිතනවා
ආපහු එන්න හිත නැති
ආවත් යන්න හිත නැති
දෙමංසල මැද මත් සිහින මුල් අදිනවා
කහ ගැහුණු දිනපොත් ඇති
කවිත් ඒ පිටුවල ඇති
විරිත් ගිලිහී අකුරු පොදි බිම වැටෙනවා
මම කියන්නේ මටමද?
නැතිනම් වෙනින් කාටද?
සිහින් රිදුමක් ලපැත්තට කටු අනිනවා
අත් හැරපු අත් ආයෙම,
අල්ලගන්නට යුතුද? අයුතුද?
අත්හැරීමම අත්ලතට ගුලිකරනවා
අළුත් කවියක් අතේ නැතුවම
මහබිනික්මන් කරනවා…
~ යශෝධා සම්මානි ප්‍රේමරත්න
