රෂිකා හෙන්නායක අගෝස්තු 12, ලෝකය (අවුට්බවුන්ඩ් ටුඩේ):
ඉන්දියානු කෘෂිකාර්මික අපනයන මුහුණ දෙන ගෝලීය අභියෝග සහ ප්රමිති ගැටලු
ලොව දෙවන විශාලතම කෘෂිකාර්මික නිෂ්පාදකයා වෙමින්, ජපානයේ සිට යුරෝපය දක්වාත්, හොංකොං සිට චීනය දක්වාත් තම නිෂ්පාදන ප්රතික්ෂේප වනු දැකීම ඉන්දියාව මුහුණ දෙන අමිහිරි අවස්ථාවකි. මෙය නැව්ගත කිරීම් කිහිපයක් අවලංගු වීම පිළිබඳ ප්රශ්නයක් නොව, රටක ආහාර සුරක්ෂිතතාව සහ ජාත්යන්තර වෙළඳ විශ්වාසනීයත්වය පිළිබඳ බරපතල අර්බුදයකි.
ජපන් වෙළඳපොළ සහ "විශ්වාසනීයත්වයේ" වටිනාකම
ජපානය යනු ගෝලීය වෙළඳපොළේ ගුණාත්මකභාවය පිළිබඳ “රන් සහතිකය” ලෙස සැලකේ. පසුගිය මාර්තු මාසයේදී උත්තර ප්රදේශ්හි ලක්නව් (Lucknow) නුවර පිහිටි ‘වාෂ්ප තාප පිරියම් කිරීමේ’ (Vapour Heat Treatment – VHT) මධ්යස්ථානයට පැමිණි ජපන් පරීක්ෂකවරුන් එහි ක්රියාකාරීත්වය පිළිබඳ සැක මතු කිරීමත් සමඟ ඉන්දියාවේ ප්රමුඛතම අඹ ප්රභේද 6ක (Alphonso, Kesar, Langra, Banganapalli, Chausa සහ Mallika) අපනයනය අත්හිටුවීමට සිදුවිය. මෙය අංක පිළිබඳ ප්රශ්නයකට වඩා වසර 20ක් තිස්සේ ගොඩනැගූ විශ්වාසය බිඳවැටීමකි.
"ජපානය අපේ විශාලතම වෙළඳපොළ නොවූවත්, අපට ගෝලීය වශයෙන් විශ්වාසනීයත්වයක් ලබා දුන්නේ ඔවුන්ය. වසර ගණනාවක් තිස්සේ අප ගොඩනැඟූ එම සබඳතා එක වාරයකින් අතුරුදහන් විය හැකියි." – වික්රම් ෂා, මුම්බායි හි අපනයනකරු
සහල්, GMO සහ පරීක්ෂණ පද්ධතියේ භූගෝලීය පරතරය
ඉන්දියානු සහල්වල ජානමය වශයෙන් වෙනස් කරන ලද (GMO) අංශු මාත්ර අඩංගු බවට චීනය එල්ල කරන චෝදනාව, ඉන්දියාවේ පරීක්ෂණ පද්ධතියේ පවතින දුර්වලතා නිරාවරණය කරයි. රජය තම රට GMO-රහිත බව පැවසුවද, පරීක්ෂණ සඳහා අවශ්ය තාක්ෂණය සහ යටිතල පහසුකම් පවතින්නේ ඉතා අසමතුලිතවය.
පරීක්ෂණ පද්ධතියේ ප්රධාන බාධාවන්…
- පරීක්ෂණාගාර ඒකරාශී වීම: GMO පරීක්ෂාව සඳහා අවශ්ය ප්රෝටීන් විශ්ලේෂණ පහසුකම් දිල්ලි සහ හයිද්රාබාද් වැනි නගරවලට පමණක් සීමා වී ඇත.
- භූගෝලීය බාධාව: ප්රධාන සහල් නිපදවන පන්ජාබ් සහ හර්යානා (කර්නාල් – Karnal) වැනි ප්රදේශවල සිට සාම්පල කිලෝමීටර් සිය ගණනක් ඈතට යැවීමට සිදුවීම නිසා පිරිවැය සහ කාලය නාස්ති වේ.
- ආර්ථික බලපෑම: මෙම අවිනිශ්චිතතාවය නිසා කර්නාල් හි බාස්මතී සහල් මිල දැනටමත් 8%කින් පහත වැටී ඇත.
කුළුබඩු අර්බුදය සහ සැපයුම් දාමයේ "අතුරුදහන් වූ" තොරතුරු
හොංකොං සහ යුරෝපා සංගමය විසින් ඉන්දියානු කුළුබඩු (විශේෂයෙන් සූදුරු සහ කහ) සම්බන්ධයෙන් නිකුත් කළ රතු නිවේදන මඟින් “Traceability” හෙවත් තොරතුරු සොයා යාමේ හැකියාව පිළිබඳ ගැටලුව මතු කරයි. රසායනික ද්රව්ය භාවිතය පිළිබඳ වාර්තා ගොවිපළේ සිට නැව්ගත කිරීම දක්වා විනිවිදභාවයකින් යුතුව පවත්වා ගැනීම දැන් අත්යවශ්ය කොන්දේසියකි.
“ගොවියා අතරමැදියෙකුට විකුණන විට, ඔහු වෙළෙන්දෙකුට විකුණන විට සහ පසුව එය සකස් කරන්නෙකුට යන විට, මුලින් ඉසින ලද කෘමිනාශක පිළිබඳ වාර්තාව අතුරුදහන් වේ. එම තොරතුරු දාමය පළමු විකිණීමෙන් පසු ප්රායෝගිකව අවසන් වේ.” – අනන්යා බෝස්, ආහාර සුරක්ෂිතතා විද්යාඥ
කුඩා ගොවියා සහ ගෝලීය ප්රමිතීන් අතර ගැටුම
ඉන්දියාවේ වගාකරුවන්ගෙන් 86%ක්ම හෙක්ටයාර 2කට වඩා අඩු බිම් ප්රමාණයක වගා කරන කුඩා ගොවීන්ය. ජාත්යන්තර ප්රමිතීන්ට අනුගත වීමට අවශ්ය පිරිවැය සහ තාක්ෂණය දරා ගැනීමට ඔවුන්ට ඇති හැකියාව ඉතා සීමිතය. මෙයට කදිම උදාහරණය මහාරාෂ්ට්රයේ රත්නගිරි ප්රදේශයේ රාජේෂ් පටිල් නම් ගොවියාගේ කතාවයි.
ඔහු ජපන් ප්රමිතීන්ට අනුකූල වීම සඳහා තම අඹ වගාවේ වර්ගීකරණය සහ ඇසිරීම් උපකරණ වෙනුවෙන් රුපියල් 80,000ක් (ඉන්දියානු රුපියල්) ආයෝජනය කළද, අපනයන පද්ධතියේ පවතින දෝෂ නිසා එම ආයෝජනයෙන් නිසි ඵල ලැබීමට ඔහුට නොහැකි වී ඇත. පුද්ගලික මට්ටමින් ගොවියා දියුණු වුවද, ජාතික මට්ටමේ පවතින යටිතල පහසුකම් (Cold-chain systems) දුර්වල වීම සමස්ත ක්රියාවලියම අඩාල කරයි.
"ප්රමාණය" සහ "අගය එකතු කිරීම" අතර අසමතුලිතතාවය
ඉන්දියාව ලොව දෙවන විශාලතම කෘෂි නිෂ්පාදකයා වුවද, ගෝලීය අපනයන වෙළඳපොළේ කොටස තවමත් පවතින්නේ 2.4% වැනි අවම මට්ටමකයි. මෙහි ඇති බරපතලම කරුණ නම්, අගය එකතු කළ නිෂ්පාදන අපනයනයයි.
- අගය එකතු කළ අපනයන ප්රතිශතය: චීනය 50%, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය 25%, ඉන්දියාව 17%.
- ලොජිස්ටික්ස් පිරිවැය: ඉන්දියාවේ අපනයන අගයෙන් 15%ක්ම වැය වන්නේ ප්රවාහන සහ ගබඩා වියදම් සඳහාය. මෙය සංවර්ධිත රටවලට වඩා දෙගුණයක අගයකි.
- තරඟකාරිත්වය: තායිලන්තය ජාතික මට්ටමේ Traceability පද්ධතියක් ගොඩනගද්දී සහ බ්රසීලය සීත ගබඩා (Cold-chain) පද්ධති සඳහා විශාල වශයෙන් ආයෝජනය කරද්දී, ඉන්දියාව තවමත් “වැඩිපුර නිෂ්පාදනය කිරීම” (Quantity) මත පමණක් අවධානය යොමු කරමින් සිටී.
ඉන්දියාවට ලෝකයට අවශ්ය ආහාර නිපදවිය හැකි බව අවිවාදිත වුවද, ලෝකය එම ආහාර දිගින් දිගටම මිලදී ගනු ඇත්ද යන්න තීරණය වන්නේ ‘ගුණාත්මකභාවය’ ඔප්පු කිරීමට ඇති හැකියාව මතය. රජය විසින් පරීක්ෂණාගාර සංඛ්යාව 22 සිට 89 දක්වා වර්ධනය කළද, සැපයුම් දාමයේ පවතින පරතරය තවමත් විශාලය. රසායනික අවශේෂ සහ ඇෆ්ලටොක්සින් (Aflatoxins) පාලනය කිරීමට රජය ගන්නා නව පියවර සාර්ථක වීමට නම් තාක්ෂණය සහ කුඩා ගොවියා අතර ඇති සම්බන්ධය ශක්තිමත් කළ යුතුය.
